درست نُه ماه مانده، سبحانلا.

سبحانلا، تا فردا.

متأسفم مامان، یک سال دیگه هم آشغال جمع کردم.

یادگاری‌های امسال خیلی رنگی‌ان، هر تیکه آشغال یه داستان.

‌

چون که ذهنم بس نمی‌کنه.

دستم رو دورِ دومین لیوان چایی این فصل حلقه می‌کنم. در حالی‌که توی دهن کولر نشستم، چشم‌هام رو به گرمی دیواره لیوان می‌چسبونم. پولک‌های زرد و نارنجی پشت پلک‌ها آروم می‌گیرن و درد و بلای محتویات لیوان رو تو سرِ صفحه‌های روبه‌رو می‌زنن. عزیزم، مجموعه جواب این نامعادله‌ها تویی. دورت بگردم، ساده و بی‌ادا ترین. درد و بلات بخوره تو سرِ معادلات جبری.

امروز بدون وا دادن به مغزم و گشت و گذار در چمن‌زارهای خاکستری درس خوندم، ولی هنوز حتی نصف کتاب هم تموم نشده.

بله دوستان مشکل از من نیست، مشکل از پروسه‌ای به نام امتحانه.