بس کن خانواده ایرانی.

کاش می‌شد به همه‌ی آدم‌هایی که با اون نگاه‌ها از بالا به پایین بهم نگاه می‌کنن بفهمونم که چقدر ازشون بالاترم.

ولی خودکم‌بینی توی وجودم همیشه بازیکن میدون حریفه.

بابت گرم نبودن آب زدم زیر گریه و خیلی نامحسوس خزیدم توی اتاق، و توقع نداشتم بابا پشت پنجره بگه انقد تو خودت می‌ریزی همین می‌شه.

یک‌لحظه صبر کن، برگ‌هام.

اون‌جایی که یه شاگردِ جدید برای چند جلسه تثبیت میاد تو کلاس و همون جلسه اول تو زنگِ تفریح به مدیر می‌گه خانوم نمی‌شه بعدش هم همین کلاس باشم؟، دو سه لول به شکفتن شکوفه‌ها درونم اضافه می‌شه😭 ـ ــ اندریوم.

این‌رو دیدم و دوباره یادم اومد که من از اول‌ش هم اینجا برای خودم می‌نوشتم. نباید یادم بره.

=)) =)))) =)))))))

همیشه از توجه کردن به آدم‌های خیلی محبوب فراری‌ام.

من حتی به اون شاگرد خوبه‌ی کلاسم هم توجه خاص نشون نمی‌دم، چون بنظرم احتمالا جاهای دیگه‌ای هم مورد توجه قرار می‌گیره😂

و به‌جاش، ترجیح می‌دم توجه‌م رو به کسی هدیه بدم که قدرش رو بدونه و بین باقی توجه‌ها گم‌ش نکنه.