ولی خودکم‌بینی توی وجودم همیشه بازیکن میدون حریفه.

بابت گرم نبودن آب زدم زیر گریه و خیلی نامحسوس خزیدم توی اتاق، و توقع نداشتم بابا پشت پنجره بگه انقد تو خودت می‌ریزی همین می‌شه.

یک‌لحظه صبر کن، برگ‌هام.

اون‌جایی که یه شاگردِ جدید برای چند جلسه تثبیت میاد تو کلاس و همون جلسه اول تو زنگِ تفریح به مدیر می‌گه خانوم نمی‌شه بعدش هم همین کلاس باشم؟، دو سه لول به شکفتن شکوفه‌ها درونم اضافه می‌شه😭 ـ ــ اندریوم.

این‌رو دیدم و دوباره یادم اومد که من از اول‌ش هم اینجا برای خودم می‌نوشتم. نباید یادم بره.

=)) =)))) =)))))))

همیشه از توجه کردن به آدم‌های خیلی محبوب فراری‌ام.

من حتی به اون شاگرد خوبه‌ی کلاسم هم توجه خاص نشون نمی‌دم، چون بنظرم احتمالا جاهای دیگه‌ای هم مورد توجه قرار می‌گیره😂

و به‌جاش، ترجیح می‌دم توجه‌م رو به کسی هدیه بدم که قدرش رو بدونه و بین باقی توجه‌ها گم‌ش نکنه.

و الان مدتیه که دارم فکر می‌کنم شاید نباید دوست‌داشتنم رو تمام و کمال به‌نام کسی که خلافِ قوانین‌م بود می‌زدم.

همیشه چیزهای اصیل و واقعی، تو همهمه بازار و شلوغی گم می‌شن.