حسِ کور شدن و خستگی عجیبی دارم. هنوز ریاضی‌ها مونده. هنوز مونده.

پسر، چقدر حس غربت و مرگ دارم.

سرِ زنگ ریاضی، سخت ترین کار دنیا شده بود کنترل قطره‌های سمج گوشه چشم.

کلمه‌ی اول رو ننوشته، نزدیک بود بغضم بترکه و برای اولین بار بلند بلند زار بزنم.

من فقط نوشته بودم"سپیدِ من."

یادم به "عزیزِ من" های اوی‌من افتاد...

هی می‌خوام بگم نه، طوری نشده، من خوبم. ولی می‌بینم نمیشه. نمی‌تونم. کم آوردم. نمی‌تونم.

[چیزی نیست، درست میشه]

رنج دارم. رنج، این سه حرفِ گویا.

شایدم "درد می‌کنم".

خیلی درد می‌کنم.

دارم می‌بینم چقدر وضعیتم ترسناکه. من اینجا، اونجا، هرجا که تو نیستی، اصلا نمی‌خوام نفس بکشم. چه برسه که قلم بزنم، آهنگ‌هامُ بزارم، یا حرف بزنم. این وضعیت منو می‌ترسونه، من می‌ترسم.