نبابا ناراحتی چیه.

چه حوصله‌ای دارند آدم‌ها، انگار برای این جهان ساخته نشده‌ام.

چه نگاهی، هارو! برای فیلم زیادی عمیق.

روزِ قلم هم تکلیف ما جسته گریخته نویس‌ها نامعلومه. بالأخره تبریک می‌گید یا نه؟

به قول دوات، کاش سبیل چنگیزی داشتم و راننده کامیون بودم. نویسنده نه.

بیخود زورو بازی در می‌آورم. بعضی وقت‌ها یک مسکن، یک پیام، یک حرف، آدم را روشن می‌کند. یک‌باره پای لبِ گور جنازه را پس می‌کشد و نشانت می‌دهد چقدر نفس کشیدن راحت است. که هنوز آسمان روشن است و زندگی ادامه دارد. بعضی وقت‌ها فرار فقط سخت‌ترش می‌کند. همیشه که نباید زورو بود.