گرچه، مهم نیست.

اصلاً.

درحالی‌که ابداً هیچ‌گونه تعریف و تشویقی رو باور نمی‌کنم و حتی بعضاً خودم رد می‌کنم و ازش ایراد می‌گیرم، از درون بعدِ همون تشویق -به‌نظرم الکی- مقدارِ زیادی اکلیل پمپاژ می‌کنم.

حالا که بهش فکر می‌کنم موجود عجیبی‌ام.

توی بد هَچلی افتادم، ولی تلاش برای -بازهم- ادای کمالگرایی و بهترین بودن توی این وضع هم جداشدنی نیست.

روزهای نخست پاییزه و من در بحران نیستم. به زور آدما رو به تنهاییم نمیارم و دیوار شیشه‌ای با قطر بی‌نهایت رو پذیرفتم. گاهی به سرم می‌زنه تا اون بدوم همه فاصله‌ها را و بعد می‌گم آب در هاون نکوب زن! این ثبات آرامش پیش از توفانه‌ یا توفان چراغ خاموشی که زیر زیرکی‌ همۀ باورهامو‌ کامل‌تر می‌کنه؟! نمی‌دونم. اما این روزهای شگفت و خطی رو دوست دارم.

منم همینطور.

ولی به چه حقی دیگه داره دوسم نمیداره؟

جالبه که حالا هم همین‌طور.

کاش لااقل جوری برنامه می‌نوشتی عزیزم که شنبه مدرسه رفتن توهین به وجودِ یه عقل سلیم نباشه.