روزهای نخست پاییزه و من در بحران نیستم. به زور آدما رو به تنهاییم نمیارم و دیوار شیشه‌ای با قطر بی‌نهایت رو پذیرفتم. گاهی به سرم می‌زنه تا اون بدوم همه فاصله‌ها را و بعد می‌گم آب در هاون نکوب زن! این ثبات آرامش پیش از توفانه‌ یا توفان چراغ خاموشی که زیر زیرکی‌ همۀ باورهامو‌ کامل‌تر می‌کنه؟! نمی‌دونم. اما این روزهای شگفت و خطی رو دوست دارم.

منم همینطور.

ولی به چه حقی دیگه داره دوسم نمیداره؟

جالبه که حالا هم همین‌طور.

کاش لااقل جوری برنامه می‌نوشتی عزیزم که شنبه مدرسه رفتن توهین به وجودِ یه عقل سلیم نباشه.

اندریوم، و واقعاً معجزه‌اند. معجزه‌ی کلمه‌ها. معجزه‌ی اهل کلام. کلمه‌دان‌ها. #کلمه.

دادآفرین هم قشنگ گفت، انسانی کلمه‌ست. کلم، رد زخم. اگر این‌طوره، چقدر همه‌چیز دقیق سرِ جاش قرار گرفته.

کم و بیش حس زنده بودن دارم.