دارم می‌بینم اینجا هم همه‌اش شده اِنرجی منفی. بس است دوستان من، خیزید و خز آرید و با یک لیوان چایی به ادامه بپردازید، شاید که رستگار شوید✨

باز که منفی شد، نه چیزه قطعا.

نمی‌دونم این اداها چیه، ولی این روزها احوالاتم وضوح این چند خطه... شورشِ پروانه‌ها، جنگِ اتم‌ها، پر پر زدن پرنده‌ها، هرچیزِ مشوشی رو میشه به احوال این تیکه خالی سمتِ چپ نسبت داد..

سر در نمیارم، معلوم نیست چه مرگمه.

چیزی ما بین "نزدیکِ من آید، همه آغوش شوم؛" و "می‌خوام درموردش گریه کنم."

همیشه حسودیم میشه به اونایی که می‌تونن اینو بگن :)

این حجم دیوونگی ترسناکه.

اگه یه کلمه بودی، چی می‌شدی؟ یا مثلا،، اگه اینجا یه کلمه بود، یا کلمه‌ی این روزهات.

.

هر هفته دوشنبه که میشه، چیزی درونم از عمق وجودش، جوری که تارهای صورتی‌ش ازهم بپاچه، نعره میزنه "من دیگه نمی‌کشم." و البته که توی اون دوروزِ بعدش، تماماً جهان ثابت می‌کنه که نه عزیزم، تو یه خمیری. یه خمیر همیشه کِش میاد.