یه‌جوری که خودم تو کارِ خودم موندم.

چیزی که می‌خواستم می‌رسه اون حس مطلوب رو نداره، نمی‌رسه مزخرفه، خوب می‌شه عالی نیست، بد می‌شه افتضاحه، جواب یکی معلوم می‌شه، قبلیه آزار می‌ده، چیزی که ثابت بوده مبهم می‌شه، اون چیز مبهمه دیگه مهم نیست. دقیقاً تو نمی‌دونم ترین حالت ممکنم. شاید باید فکر کردن رو متوقف کنم.

آقا نمی‌دونم چرا ولی همیشه اولین چیزی که باعث می‌شه/یک در صد/ از کسی خوشم بیاد، آسیب‌دیده بودن‌شه. اصلاً انگار گرد جذب‌کنندگی ریختن برام توی این خصلت. به محض حس کردن‌ش اینجوری‌ام که ایول، خودشه بزن بریم تلاش کنیم نزدیک‌ش بشیم محبت کنیم ب-ا بریم. لِتس گوو.

کاش این چشم سومِ حس‌کننده نبود، بس کن شناساگر زخمعلی.

مامانبزرگ نمی‌گه مواظب خودت باش، به‌جاش می‌گه«رو پله‌ها دل‌بِدار پات پیچ نخوره دخترا» چارتا پله‌ست ننه. آره، مثلا نمی‌دونم حرف‌ت مَجازه. پ.ن: دل‌داشتن در کاری، دقت و جمع کردن حواس.

بزغاله می‌خوام، برای تولدم بزغاله بخرید.

بزغاله خوبه، قشنگه، نرمه، مهربونه، نبض داره، بععع می‌کنه.

انجام دادن همه‌ی اون‌چه برنامه‌ش رو ریخته بودی، و چه‌بسا بیش‌تر، انقدر حس خوب داره که انگار تو لول دیگه‌ای بازی می‌کنی و کسی متوجه‌ت نیست. واقعاً جالبه.

نتنها گل گرفتن بهترین تجربه دنیاست بلکه گل دادن هم.