و بعد از رهایی، تازه می‌فهمی زندگی چه شکلی بوده. چقدر سبک.

زودرنج‌ام و احتمالاً اگر درمانی داشت خودم زودتر سراغ‌ش رفته بودم.

کاش نتایج نیاد، کاش برگه‌ام رو سیل ببره. تلاش برای متنفر نشدن از درسی که برام جالبه، پدرم رو تو این هفته درآورد.

ابرها قشنگ بودن و نمره منطق بالاترین کلاس بود./

حقیقتاً pms این‌جوریه که هیچ‌چیز اون‌قدرها بد نیست اما درونت یه‌چیزهایی در حال جوشش و فوَرانه که ممکنه خودت و زندگی رو نابود کنه.

نداشتن پوستِ لب برای مدرسه نرفتن دلیل موجه نیست؟

اگه روزی، جایی، حرفم بُرو داشته باشه، احتمالاً به پدر و مادرها می‌گم «بذارین بچه‌تون از بچگی همه‌جا باشه. چیزهای زیادی رو تجربه کنه. دوست داشته باشه و از چیزی متنفر شه. میون اجتماع، تو فعالیت‌های مختلف، رشته‌ها و فنون متفاوت. این‌طوری وقتی به نوجوونی رسید، یه آدم با کلی تجربه و مسیر و علاقه‌ی مشخصه. حداقل اون‌قدری خودش رو می‌شناسه که هویت داشته باشه برای خودش، و تو این جامعه بتونه دووم بیاره. بتونه رشد کنه و راه‌ش رو از گله‌گله ماشین آدم‌نما جدا کنه. بذارید بچه خودش بزرگ شه.

هفته‌ای یه جلسه "علوم و فنون تراپی" برای هر آدمی واجبه.

آهیسته و پیویسته🦖