احتمالاً من اول معذب بودم، بعد دست و پا درآوردم.

روزی که یاد بگیرم وقتی وارد یه جمع معذب‌کننده و غریب می‌شم، لبخند مضحکِ معذب از چهره و حرکات قفل شده‌ام نباره احتمالاً یه‌قدم به عادی بودن نزدیک شدم.

علاوه بر جهان، حالا در مقابل امتحان منطق دبیری که یه کلمه‌ی آشنا هم نمی‌آره نمی‌دونم دقیقاً چه کاری می‌تونم انجام بدم.

اندریام، اندریوم ها شاید.

یه مدتِ خیلی زیاد، شاید از روزِ اول مهر، درحالی‌که سر کوچه وایستاده بودم هی حرص این‌که کاش می‌تونستم از این ابرای بالای مغازه‌هه، نورِ افتاده زیر درخته، موتور کج و کوله پارک شده جلوی دره، چمیدونم از هر ترکیبی تو این قاب عکس بگیرم. آخرم روزی که عکس گرفتم تو زشت‌ترین و بی‌نور و بی‌ابر ترین حالتِ کثیف‌ش بود. نفس عمیق بکش، نفس عمیق.

استاد می‌گه مشکل بچه‌های امروزی اینه که نمی‌تونن حتی تصور کنن کاری رو مستمر و برای بلندمدت انجام بدن، چه برسه به تلاش و ادامه‌دادن. حتی برای یه توضیح نیم‌ساعته حوصله نمی‌کنن و مدام دنبال هزار جور راهِ فرارن. اثر دوپامین‌های قلابی که مجازی به خورد نسل بشر داده و می‌ده، چه روی آینده و چه رفتار فعلی، واقعاً تکون دهنده‌ست.

حق می‌نوازی.