و شاید، صدبار.

آلارم بیست دقیقه‌ای که حالا زمان‌ش سر اومده رو با همون غمی که تو آهنگشه می‌کشم و با تمام وجود، واقعاً، دلم می‌خواد زندگی بس کنه. حداقل برای فرصتِ خوابیدن بعد ۸ساعت مدرسه، برای یه‌روز دغدغه‌ی مسخره نداشتن، یه‌کم استراحت بدون عقب بودن. بس کن زندگی عزیزِ دلپذیر، بس.

کاپِ مزخرف‌ترین و نامفهوم‌ترین درس هم، بعد جغرافیا، می‌رسه به جامعه.

کاش مؤلف قبل نوشتن کتاب یه دوره نویسندگی می‌گذروند.

اصل اول: اگه مادرت رو دوست داری، باید ساده بنویسی. دانش آموز دلقکِ عمه‌ت نیست که شب امتحان برای فهمیدن متن تخ-یت ضجه بزنه!

کاش یادم بمونه که اولویتِ آدم‌ها همیشه خودشونن و قرار نیست خاطرشون رو به‌خاطر کسِ دیگه‌ای آزرده کنن، هربار فراموش کردن و توقع داشتن با کله می‌زندت زمین.

اندریام، شاید./

به قول شمسِ تبریزی، مرا عادت است که امر و اشارتِ یار را عظیم پاس دارم.

وضعیت.

وقتی برگه‌ها رو می‌سپرد دستم عمراً اگه روحم از این وضع خبر داشت.