در وصفِ شگفت‌انگیز بودن این غزل هیچ کلمه‌ای ندارم.

هرچی مژدگانی توی رختکن بازنده‌ها رو مخه، کیفیتِ روایت‌ها>>>>

تکرار و رکود بیداری رو مغزم تو خواب‌ها جبران می‌کنه، سناریوهای اکشن و ماجراجویانه ۷-۸ساعته بدون هیچ وقفه‌ای. مثلاً امشب سه مبارزه درجه یک داشتیم. اولی چاقو از قلبم گذشت-درحالی‌که بزرگترین ترسم خون ئه- دومی از ده طبقه دوتا دوتا پرش می‌کردم که در حقیقت دبیرِ منطق توی خطر نیوفته-ترس بزرگ بعدی‌م، ارتفاع- آخری هم درحال جمع اسناد و مدارک علیه دشمن توی خونه‌ش و کشف رازهای تاریخی بودم که آلارمم زنگ خورد.

باور بفرمایید من خیلی لطیفم، نمی‌دونم این خواب‌ها از کجا می‌آد.

درس زندگی: وقتی کله‌ت داغه، هر حرفی فقط باعثِ پشیمونیه.

هیچی نگو، هیچ.

به چشم‌ت هم اعتمادی نیست، اینکه دایره‌ست.

به‌هرحال که«توقع هرچیز رو از هرکس باید داشت» و این حرف‌ها. کم و بیش‌ش دیگه میزان رنج احتمالی‌ت رو تعیین می‌کنه.

دو روز حقیقتِ زندگی رو یادم رفت‌ها، ببین چی شد.