- عزیزِ جانم . نیمه شب است و جانِ این عاشق رسوب کرده رویِ آب . چند روزی‌ست به فاصله ای که فرسنگ ها بین دل‌هامان بود ، این دوری هایِ جبر آمیزِ دیدگان هم اضاف شده! . . راستش را بخواهید ، انتظارِ این حجم ضعف از خویشتنِ خویشتن‌دارِ خویش نداشتم . . می‌گفتم حالا هرچه بوده را با همان "از دل برفت هرآن که از دیده برفت" ِ همیشگی درمان می‌کنیم . به جانِ آن سگ‌های پاچه‌گیرِ درون چشمانتان ، انتظارِ این هجمه‌ی خوف‌انگیزِ سپاهیانِ بیرحمِ دلتنگی را نداشتیم! نه انتظارش را ، نه آمادگی‌اش را و نه ذره‌ای توانش را . . به هفته نکشیده ، از پا دَرِمان آوردند پدر سوخته ها . . حالا من مانده ام و تنی که گویا خونِ رگ‌هایش را زیرِ آفتاب آخرین روزِ دیدار ، به دستِ تبخیرگرِ خورشیدِ اندوه‌ناك سپرده . و چشمانی که گویا رمقی برایِ گشوده بودن‌شان نمانده . نمیدانم روزهایی که می‌آیند چگونه خواهند بود و چگونه خواهند شد اما ؛ برایِ من همه چیز با ثانیه شمارِ روزهایی که مانده تا دیدارِ دوباره‌ی شما ، تنظیم شده‌ست . میدانم این لحظه‌ها که دارم به امید بعد از دست‌شان میدهم عمر است ولی چه باک ؛ که عمر آن بود که در شوقِ وصال دوست فنا شد! مگر نه؟ ـ ــ سین‌حانون ۱۴٠۲/۳/۲۱ جنون‌نامه هایِ هرگز ارسال ؛ نامه‌ی ششم .

بازهم از این‌ها.

متأسفانه میزان خسته بودنم با شدتِ دیس‌کردن هرکی می‌بینم رابطه‌ای به‌شدت مستقیم داره. الان این‌طوریه که هر چنل/پیوی باز می‌کنم، یه‌دور تو ذهنم سرتاپا قهوه‌ای می‌کنم بعد با یه لبخند تمیز تصنعی عبور.

یه کبری‌خانوم لازمه برای بساط غیبت.

هوش‌مصنوعی وقتی برای nمین‌بار، ملتمسانه ازش راهکار نکندن پوست لب می‌پرسم:

به حوصله‌ی chatgpt در زندگی نیازمندم.

وقتی خدا آخر خردادی شوخیش می‌گیره:

سورپرایز بنده‌ی تا خِرخره زیر امتحانم! سورپرایزز.

ولی حس «امنیت» مهم‌ترین چیزیه که آدم باید از روابط بگیره؛ هربار که با خونواده‌های جدیدی از نزدیک برخورد می‌کنم بیشتر متوجه‌ش می‌شم.