واقعاً بابت آپشن "معذرت‌خواهی" از این دنیا ممنونم، لااقل اورثینکر درونم یه‌جوری خفه می‌شه.

گفت آشفتگی موقعیه که ما حتی اسم ده‌ها حسی که توی وجب‌به‌وجب و سلول‌به‌سلول وجودمون بندری می‌رن و به در و دیوار رنجه می‌کشن رو نمی‌دونیم. حس‌های بی‌برچسبِ بی‌نظم، انگار که آتشفشان، وقتی که حتی اسم چندین‌تا رو نمی‌دونی چی بذاری، من با وقتِ پیش‌اومدن دسته‌بندیشون می‌کنم. مثلاً اسم حس الان «خلأ بعد اجتماع»ـه. ابسوردِ پرصدای بعد برگشتن از جمع. حتی جمع خوب. چرا این‌شکلیه؟

آبشار دماغم با هیچ دستمالی بند نمی‌آد و قاطی این سوت و کوری وحشتناک، چه واقعی چه مجازی، حتی حال فیلم و کتاب هم ندارم.

این‌یکی رو هم اضافه کنید🙇‍♀️

و هر کارکتر حامی امن دیگه‌ای.

چه نویسنده‌های زن خوبی داشتیم! زویا پیرزاد، کجا بودی زن؟ الگودارم کردی.