تائوروس،تمام انرژیت رو گذاشتی که گذشته رو جوری تعریف کنی که انگار تقصیر تو نبوده.
تائوروس،ولی خودت هم میدونی که اگه اون روز اون تصمیم اشتباه رو نمیگرفتی،الان داشتی یه زندگی دیگه رو تجربه میکردی؛دیگه وقتشه با حقیقت تلخش آشتی کنی.
دیدیموئی،اما غافلی که تا وقتی اون حفرههای توی دلت رو با پذیرش خودت پر نکنی،هزار نفر هم بیان و برن،باز هم همون آدم ناتمام باقی میمونی.
کارکینوس،هر جمعی که میری سعی میکنی از همه بیشتر بخندی و بقیه رو سرگرم کنی.
لئون،ولی در نظر بگیر گاهی هدف گذاری کافی نیست،تلاشت مهمه..ببین جایی که داری میدویی پله برقی نباشه.
پارتنوس،اما داری حسرت همهی اون آدمهایی رو میخوری که گذاشتن رفتن و نگران هیچچیزی نشدن.