مثل یک چهره ی غمگین وسط جمعی شاد یا که یک خانه‌ی ویران ته شهری آباد بی تو ناجور ترین وصله ی دنیا هستم آدمی خسته که از چشم خودش هم افتاد به چه تشبیه کنم این همه تنهایی را فکر کن دست کسی یخ بزند در مرداد خواب آشفته ببینی نتوانی بپری زندگی بعد تو یعنی خفگی با فریاد فرض  کن صید شوی؛ بال و پرت را ببُرند بعد در گوش تو آهسته  بگویند آزاد درد دارد نتوانی ببری از خاطر چشم هایی که تو را برده زمانی از یاد خسته ام خسته از این "سخت" دوام آوردن مثل جان کندن یک شعله ی کوچک در باد لبه ی پنجره و ترس پریدن ،ای کاش یک نفر روح پریشان مرا هل میداد... "سجاد صفری اعظم" #بخش_علایق

آخخ چه صحنه ی آشنا و پرتکراری. بدون شک این منم و مامانم چه تنها چه با دخترای فامیل :

حقققق

حس می‌کنم اینجا دارم زیاده‌گویی می‌کنم. یکی نیست بگه چنل خودته زن. راحت باش..

تمام کودکیم از جلو چشام رد شد، تمامش.

من می‌گم پیر شدیم کسی باور نمی‌کنه :)

فکر کنم تابستون فرصت خوبی باشه که تو دنیای فیلم و سریال غرق بشم.

می‌دونی.. اینکه هیچکس، حتی خودت خودتو نشناسه خیلی دردناکه :)

فکر کنم کم کم باید فاصله‌مو از مجازی یکم بیشتر کنم. واگرنه افسردگی می‌گیرم.

ولی اتوبوس ی دنیای دیگس اصلا...

دیگه نمی‌تونم برگشت از مدرسه بدون اتوبوس رو تصور کنم🗿

اینکه همیشه هوای همه رو داشته باشی و هیچکس دورت نباشه که هواتو داشته باشه هم حس بدیه.