:))))

:)))) https://eitaa.com/panah24

بهار+ اتوبوس + پادکست 🌱 https://eitaa.com/panah24

یا اُمُّ القَمَر مددی خانم ... https://eitaa.com/panah24

اگه صد سالم این جنگ طول بکشه خیابونا رو خالی نمی‌کنیم ما تربیت شده خاک ایرانیم🇮🇷✌️🏻 https://eitaa.com/panah24

کجای تنهایی زیبا نبود که اینچنین به وفایش خیانت کردیم...

_ با من دوست میشی؟ این اولین جمله انسان در اوایل زندگی برای فرار از تنهاییست. جامعه از همان دوران طفولیت کودکی که در جمع از تنهایی خود لذت می‌برد را طرد میکند، کودکی که به دلیل استاندارد هایش برای انتخاب دوست با هم سن و سالان خود بازی نمی‌کند را منزوی برشمرده و به کودکی که در جمع با عروسک هایش مشغول می‌شود و با خودش بازی می‌کند را درون گرا می‌خواند و علم به خود اجازه می‌دهد آن را نوعی بیماری روحی بخواند‌. انسان که بزرگتر می‌شود مجبور می‌شود بر اساس استاندار های تعیین شده جامعه ، برای جلب توجه ، برای خوشایند دیگران ، برای حرف های در و همسایه، برای تنها نماندن، تن به چیز هایی بدهد که از خود واقعیش فرسنگ ها فاصله دارد. این تابو ها به مرور زمان انسان را با چیزی که واقعا هست وارد جنگ کرد. تا جایی که انسان هایی که از استاندارد های خود پایین نیامده و با خودشان وارد جنگ نشدند، مجبور شدند دیگران را برای لذت بردن از تنهاییشان اقناع کنند و ساعت ها برایشان توضیح دهند که چرا از با خودشان بودن لذت می‌برند.‌.. انسان ها از خودشان فراری شدند و برای خوشبخت شدن ، خوش گذراندن و حتی زندگی کردن دست به دامن دیگران شدند. دست خودشان را رها کرده و دنبال دیگران به راه افتادند، نیازهای خودشان رانادیده گرفته و به آن چیزی تبدیل شدند که دیگران می‌پسندند. از انتخاب های بی منطقشان ضربه خوردند. کسی دیگر را جایگزین کرده و هیچگاه سعی نکردند از این دور بینهایت خارج شوند... برای نوشیدن یک فنجان چای ساده در به در دنبال کسی گشتند که فقط با خودشان تنها نباشند. بر اساس استاندارد های جامعه از خودشان انتقاد کردند و به مرور زمان حتی به جایگاه نفرت از خودشان رسیدند. برای پسندیده شدن ، فکرشان ، ظاهرشان، زندگیشان را تغییر دادند تاجایی که وقتی درآینه به خودشان نگاه کردند خودشان را نشناختند. و به راستی این جنگ درونی انسان ها با خودشان تا کی ادامه پیدا میکند؟ ✍ #ف_صفا https://eitaa.com/panah24