چی میشد اگه هیچ وقت بهش پیام نمی‌دادم.

چی میشد اگه حالم بد نبود.

چی میشد اگه میدونستم توی اون مسابقه ببرم.

چی میشد اگه هنوز پیشم بود.

چی میشد اگه برام دلیل میآورد چرا قهره.

چی میشد اگه اروند می‌گفت توی اون عکس چی بوده.

چی میشد اگه اروند دوباره به اون اکیپ برمیگشت.

چی میشد اگه مامانم مریض نمیشد.

چی میشد اگه روزگار این‌قدر بی‌رحمانه با ما بازی نمی‌کرد.

چی میشد اگه آروند امشب ناشناس می‌گذاشت.

یه تشکر خشک و خالی هم باید بکنم از دوستانی که دغدغشون شده نصیحت کردن من! من خودم تا خرخره پر از نصیحتم و کمبودی در این زمینه ندارم که بخوام از کسی بگیرم. لطفا این بسته‌ های پند و اندرز رو ببرین جای دیگه توزیع کنین اینجا میازی بهش نیست!. نیازی نیست نگران من باشین یا برای من سخنرانی کنین و بی خودی انرژی هدر بدین؛ سرتون تو کار خودتون باشه و اضافه‌ کاری نکنین. چون من تا یه جایی صبر و تحمل دارم وگرنه اصلا حوصله حرفای خاله زنک بازی و دخالت هاتون رو ندارم!

چی میشد اگه ازم متنفر نمیشد .