دل من مثل خودت عاشق تنهایی بود دیدمت عاشق چشمان شما شد قلبم

من و تو،ما شدن هامان،یقیناً قصه خواهد شد  که من لبریز" ما "بودن! تو هم درگیر" او " هایت

رد می شوی به عمد نگاهم نمی کنی گاهی بگیر از دلِ سنگت سراغمان

ای که می گویی طبیب قلب های عاشقی کاش دردم را نیفزایی، مداوا پیشکش

با نگاهی دردِ مُزمن را مداوا می کنی دکترا ما را نگاهی کن که بیمارت شُدیم

عاشقی کار ِ دل است و دو طرف بی تقصیر طبق فرمایش مذکور تو را می خواهم

_

سید رضا می گفت فرق صبر و حلم توی همین است. صبرمال وقتی است که تو دچار یک امتحانی بشوی که هیچ کاری از دستت برنیاید. اینجا را اگر تحمل کنی می شوی صبور. ولی حلم مال وقتی است که می توانی بزنی زیر میز. می توانی کافه را بهم بریزی می توانی حقت را بگیری ولی به دلیل و مصلحتی زبان ببندی و خشم مقدس بپیچد توی حنجره ات غمباد شود بعد شب ها بروی سرت را توی چاه و چاله کنی و حرف بزنی و بعد کلمه هایت را دفن کنی. سید رضا می گفت: حلیم علی است و صبور زینب... #برشی‌از_کتاب_خال_سیاه_عربی

‌حال‌ دلم بد است نجف روزیم کنید ، تاب دلتنگی ندارد آن‌ كِ مجنون می‌شود ...

نه حال جنگ مرا مانده با زمانه نه صلح سپرده ام به نجف تا علی چ حکم نماید.

آخر شبی رسد که به جُرم جنون عشق ما را به نجف ِ تو تبعید کنند . . . ؛