هیچِ هیچم، هیچِ هیچم، هیچِ هیچ ! هیچ دانے کارِ هیچَت خوردھ پیچ ؟!

منم آن رفته از یادی که روزی، چشمهایم را، به دنیایی نمی‌دادی..!

پرسیدند چگونه تاب آوردی؟ و من تنها تصویر تو به یادم آمد..

یک لحظه باد روسری‌اش را کنار زد از آن به بعد بود که شاعر زیاد شد!

بی تــو آوارم و در خویـش فرو ریخته‌ام ای همه سقف و ستــون و همه آبادی من

او‌قند‌روزهای‌تلخ‌من‌است)🤍

سکوتت‌راندانستم ، نگاهم‌رانفهمیدی نگفتم‌گفتنی‌هارا ، توهم‌هرگزنپرسیدی .

الان همونجام کہ جناب سعدی میگہ : - دل نهادم بہ صبوری ، کہ جز این چاره ندارم . .

هیچکس جز خلوتم، خون گریه‌هایم را ندید پیشِ مردم، بی‌خیالِ خنده روی عالمم...!'

آنقدر در افکارم فرو می‌روم که خود را گم میکنم آنقدر گم‌میشوم که خود را فراموش میکنم به راستی که من خیلی وقت است در خود گم‌گشته‌ام:)..

ماییم و دلی که هزار رویا برای شکفتن دارد ..

مادرم بعد تو هی حال مرا می‌پرسد مادرم تاب ندارد غم فرزندش را .