ما شعله‌های سرڪشِ اندوه بودیم آدم به آدم می‌رسد ، ما ڪوه بودیم .

- - 

- کاش به همون اندازه ای که نشون میدم آدم بی خیالی ام ، واقعا آدم بی خیالی بودم .

- من قبلا از این آدما بودم که اگه یکی حالش بد بود تا ۴ صبح بیدار می‌موندم باهاش حرف می‌زدم تا احساس تنهایی نکنه، به خودم که اومدم دیدم هر بار که حالم بده، بقیه کجان؟ اینطوری شد که الان بهم میگن آدم بی‌تفاوت (:

- نمی‌توانم به کسی بفهمانم در من چه می‌گذرد اما تو که میدانی حواست باشد .

گفته بودی گریه کن! از غصه‌ات کم می‌شود من اگر یك شب ببارم، این جهان غم می‌شود!

می‌گفت: وقتی دستاتو میگیرم ، انگار جهان تو دستامه :)

کانتُ حیاتي جُرحاً ، ضمَّدهُ مجینُٔکَٔ . زندگی‌ام زخم بود ، آمدنت مرهم .

- همه‌ی‌ما‌توزندگیمون‌به‌یه‌آدم‌اَمن نیاز‌داریم‌که‌باهاش‌حال‌ِدلمون‌‌خوب‌باشه . مگه‌نه؟

- ورژن پر حرفم ؟ یعنی باهات حال میکنم وگرنه کسی حرف زدن من رو خیلی نمیبینه .

مرا به بوی خوشت جان ببخش و زنده بدار که از تو چیزی از این بیشتر نمی خواهم!

میگفت ؛ ما را از نبودنتان نترسانید ، ما محتاجِ ماندن هایِ پُر از منت نیستیم (: