: در خواب، گنجی با یک درویش صحبت می‌کند و می‌گوید: «مرا از زیر خاک بیرون بیاور، صاحب ثروت شو، خانه و لباس و آسایش فراهم کن.» اما درویش پاسخ می‌دهد:ثروت برای من آرامش نمی‌آورد؛ بلکه رنج و دردسر می‌آورد. من آرزویی در دل ندارم و به همین دلیل آزادم. کسی که چیزی ندارد، از دزد و رهزن هم نمی‌ترسد. هر گنجی ماری نگهبان دارد؛ یعنی هر ثروتی نگرانی و خطر خودش را به همراه می‌آورد.

آرامش واقعی در بی‌نیازی و قناعت است، نه در جمع کردن ثروت و کسی که اسیر آرزوها و حرص نیست، آزادتر و آسوده‌تر زندگی می‌کند. نتیجه ای که میشه از این شعر گرفت :

بادی وزید و لانهٔ خردی خراب کرد بشکست بامکی و فرو ریخت بر سری بادی وزید و لانه‌ی کوچکی را ویران کرد؛ سقف خانه‌ای شکست و بر سر کسی فرو ریخت. |یعنی گاهی یک حادثه‌ی کوچک، آغاز |زنجیره‌ای از مصیبت‌ها می‌شود.

لرزید پیکری و تبه گشت فرصتی افتاد مرغکی وز خون سرخ شد پری بدنی از ترس لرزید، فرصتی از دست رفت، پرنده‌ی کوچکی بر زمین افتاد و پرهایش به خون آغشته شد. |یک اتفاق، هم جان موجودی را می‌گیرد و |هم آینده و فرصت او را نابود می‌کند.

از ظلم رهزنی، ز رهی ماند رهروی از دستبرد حادثه‌ای، بسته شد دری بر اثر ستم یک راهزن، مسافری از راه بازماند؛ با وقوع حادثه‌ای، دری به روی کسی بسته شد. |بعضی رنج‌ها حاصل ظلم انسان‌هاست و |بعضی نتیجه‌ی حوادث روزگار؛ اما هر دو |می‌توانند مسیر زندگی را تغییر دهند.

از هم گسست رشتهٔ عهد و مودتی نابود گشت نام و نشانی ز دفتری پیمان دوستی گسسته شد و نام و نشانی از چیزی باقی نماند. |گاهی یک حادثه فقط جان یا مال را |نمی‌گیرد؛ رابطه‌ها، خاطره‌ها و گذشته را هم از بین می‌برد.

فریاد شوق دیگر از آن لانه برنخاست و آن خار و خس فکنده شد آخر در آذری دیگر صدای شادی از آن لانه شنیده نشد و سرانجام باقی‌مانده‌ی آن لانه در آتش سوخت. | اندک امید باقی‌مانده هم از میان رفت.