گر با دگران به ز منی وای به من!
ور با همه کس همچو منی وای همه.!
《ابوسعید ابوالخیر》
به قدر کافی زیبا بودی؛
اما راهی به سویت نداشتم. این نیمه
غمگین و منزوی قلبم بود که تو را دوست داشت؛
همان بخشی از من که هرگز نمی توانست آغازگر ارتباط باشد.!
هدایت شده از خویش نوشت؛
جایی برای رفتن ندارم فقط از یادت به یادت می گریزم ...
_ علی بلیغی؛ _