نمی‌خواستم اعتراف کنم؛ اما من، بدجوری از زندگی می‌ترسیدم. زمان می‌دوید، و من که رویای پرواز داشتم، هنوز حتی سینه‌خیز رفتن را هم یاد نگرفته بودم.

📸𝔻𝕒𝕪42𖦹 صبح زود،چایی،زبان،کنسلی،ابول،خرید، پیاده روی، دمپایی،صحبت،چایی،تمیزکاری

عاشق زندگی‌ام. زیست عجیب و غریبی که پر از احساسات و هیجانات مختلفه. دیدن آبیِ آسمون. لبخند زدن به آدم‌ها. سفر رفتن و دیدن جاهای جدید. اخم کردن تو یه روز آفتابی وقتی خورشید صاف میتابه توی چشمات. دوست داشته شدن و شکست خوردن در دوستی و عشق. پیدا کردن اسپیرال توی روزمره. عکس گرفتن از کوچک ترین چیزها. مراقبت کردن و پرورش دادن گل‌ها. کتاب خوندن وای از کتاب خوندن و زندگی کردن آدم های جدید. دیدن بچه های کوچولو و لبخندشون. گوش دادن به موسیقی و دنبال موسیقی جدید بودن. تک تک این جزئیات باعث می‌شه از بودن و زندگی کردن خوشم بیاد و یک روز هم از وجود داشتن خسته‌ نشم.

خیلییییی ممنونم ازت😭-:)

-

تا میای از اینکه داری قبل از ۱۲ می‌خوابی ذوق کنی، ۲ میشه //:

مامان عمو پورنگ مرد😭💔

آدم ضعیفی نبود؛ اما دیگر حوصله‌ی سختی‌ها را نداشت. میل عجیبی به گریز پیدا کرد؛ به ندیدن، ندونستن و رفتن برای همیشه.