🌺🌺🌺 این یک متن عاشقانه نیست بعضی حرفها نباید بلند گفته شود. نه به خاطر عاشقانه بودنش بیشتر به خاطر واقعی بودنش. تو همان نگو نشان بده ی آدمی زادی هستی.همان که فقط خدا می‌داند، کجا چه می کنی. تو اگر فقط همسرم بودی، نمی‌رسیدیم به اینجا. تورفیقم‌بودی،رفیقی که اولین سوالش را در قطعه ی شهدا از من پرسید. _ اگه دشمن به خونمون حمله کنه و من نباشم چیکار میکنی؟ رفیقی که از نظامی بودنش انصراف داد، اما گذاشت تا زنش نظامی شود. رفیقی‌که هشت‌ساعت تا شروع سال تحویل روی فرشهای حرم نگهم داشت تا با صدای گرفته اش‌یا‌مقلب بخواند. رفیقی که، ترک موتورنقطه به نقطه ی شهررا نشانم می‌داد. کسی که مُحرَمها به زور دم تمام موکب ها پیاده ام می‌کرد،تانذری بگیرم بلکه رویم بازشود ونشد. تو همان بودی که دستپخت‌بدم‌را‌انقدر تحمل کرد تا این شد. همراهی که نازم را نخرید، تا لوس‌بازیهایم تمام شود. راستش من هم گاهی رفیق بودم. همان زمان که جواب دادم دشمن اگر حمله کند، اسیر نمی‌شوم و خودم را قطعا می‌ کُشم. همان رفیقی که نشست وپروازت را از سایت تماشا کرد .همان که وقتی فهمید آرزویت پریدن از هلی کوپتر است، به حالت تاسف خورد. همان که وقتی غواصی رفتی، کل کارتت را خالی کرد و عروسک بابانوئل خرید. تو همان بدجنسی هستی که بعد ازسِرُم مجبورم کردی برای شوفاژ کمکت کنم. اما من انتقامم را در اسباب کشی‌ها با کارتن کتاب هایم گرفتم و تو نفهمیدی به گمانم جنگ نرم هم به اندازه ی دوست داشتنمان در زندگی خوب جواب داده. چقدر از تناقض هایت خون به جگر شدم.آخر هنرمند معرق و لوح گرفته از نمایشگاه را ، چه به سقوط آزاد و موتور تریل. اولین بار که گفتم رفیق، گفتی مردانه است بگو دوست. اما رفاقت ما ازهمین رفاقت های مردانه بوده و هست که مدام درددل می‌کنی و پش سرهم زیرسیگاری پر می‌شود. ازاین رفاقت ها که به عالم و آدم بدوبیراه می‌گویند؛ بعد با یک" به جهنم "خودشان را خلاص می ‌کنند. از این رفاقت ها که جیبشان کپک زده اما لاف گشت وگذار می‌زنند و پول‌هارا وسط می‌ریزند و راهی جاده می‌شوند. تو همسفری هستی که ایران را پا به پایش وجب کرده ام. تو برای من از این مدل رفیق هایی، که بد دعوا می‌کنی اما ثانیه ی بعدش ،زیرپا می‌گیری تا فحشت دهم و بگویی جانم بگو. توحتی رفیق نرمال این‌سالها نیستی. مثل رفقای دهه ی سی می‌مانی.با تعزیه چنان گریه می‌کنی که آدم می‌ماند. وقتی فکر می کنم چقدر از دستم حرص خوردی، عذاب وجدان‌می‌گیرم. این را هم بگذار به حساب بخت کجت رفیقم.خودت خواستی. رفاقت تو برایم در این سالها رفاقت همان گرمابه و گلستان معروف بوده. حالا مانده فقط یک چیز، دوستی با تو، با تمام آسانی و سختی هایش عجیب به من چسبیده و وقتی تمام این سالها را مرور می کنم، از اینکه در دوستانم آدمی مثل تو دارم ، لبخند روی لبانم می آید. این یعنی کفه ی مهرمان بیشتر بوده رفاقت شانزده ساله ی ما مبارکمان #@mahdi.tousi @paulowni

برای اینکه راغب قشنگتر گفته و خوانده پس هرچی ایشون بگه مامان دوستت دارم، روزت مبارک https://eitaa.com/paulowni

🖤 وطنم انگشتم را روی لیست می‌کشم. مثل آدمی که دنبال عزیزش می‌ گردد. صحنه های کشتار را بدون فیلتر و بادقت نگاه می کنم.چشمانم تار می‌شود. جمله های تو مترو رامرور می کنم. _کارخودشونه این را زنی می‌گفت که در ایستگاه زین الدین با دوستش سوارشده بود. صفحات مجازی را ورق می‌زنم، هرکس چیزی نوشته مگه نگفتن عمرداعش تموم شده؟ این را در کامنت پیج خواندم. در اکسپلور به صحبت مسئولی می‌رسم، که میگوید: ما فکرش را می‌کردیم و چرت و پرت ادامه می‌دهد. کامنت زیر این پست دیدنی بود. این پست را آنطرفی ها هزاران بار استوری کرده اند و ویو خورده. من میدانم در بزرگداشت ها همه ی مامورین با آمادگی می‌روند تا خطری، مردم را تهدید نکند. اما وقتی مسئولی بلد نیست حرف بزند.... سرم سوت می‌کشدـ آقایی در کامنت بعدی نوشته مگه وزیر نباید کرمان باشه چرا فلان شهر بود؟ عده ای هم که انگار منتظر بودند. گوشی را روی تخت می‌اندازم. هجوم افکار امانم نمی‌دهد. یاد وقتی می افتم که محیا را برای کمتر از دقیقه ای در پاساژ گم کردم. یاد خانمی می‌افتم که پشت تلفن گزارش کرد، دخترش را گم کرده . یاد دوستی افتادم که فرزند جوانش را سه سال است از دست داده. یاد پسرخاله ی ۴۷ ساله ی دوستم می‌افتم که هنوز هفت روز از مرگش نگذشته . مرگ در ذهنم چنبره زده و درهای بیشتری را برای خودش باز می کند. به سبب تجربه می‌دانم حالا مردم چه فکر می‌کنند. عده ای امنیت رانشانه می‌روند. عده ای داد دفاع سر داده اند. عده ای فحش و بد و بیراه می‌گویند. عده ای ترس گوشه ی دلشان مانده که اگر جای دیگر بمباران شود چه. عده ای اسناد تاریخی رو می‌کنند و مرده را بیرون می‌کشند. من، اما ایستاده ام میان اندوه و طوفان،میان غم برای مادران،برای زنانی که حالا هرسال روز زن یادآور این دل کندن است برایشان. برای وطن هزار پاره ام که وصله پینه ای جز ادبیات به دادش نمی‌رسد، غمگینم. ای کاش همه بنویسند تا با خودشان کنار بیایند. ای کاش همه ادبیات بخوانندـ پ ن:این متن کاملا زاده ی ذهن نامنظم و غمگین من است، ببخشید که نتوانستم بهتر بنویسم😔 @paulowni

تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلربایی دو جهان به هم برآید چو جمال خود نمایی - مولانا

▪️این طرف باش! ▫️نائومی کلاین | @mabnaschoole |

💙 تا به حال به نوایی که در صدای آدمها ست گوش داده اید؟ نمیشود حال درونی را از صدا گرفت. حال دلتان چه خوب باشد چه بد قطعا در صدایتان رد پایی از خودش میگذارد. اینروزها به صدای آدم ها خوب گوش دهید، به حرفم می‌رسید. پ ن:فیلم مربوط به گشتن دور رینگ جزیره ی هرمز است در دوسال پیش @paulowni

ــــــــــــــ اللّٰهُمَّ بارِكْ لَنا فِي رَجَبٍ وَشَعْبانَ، وَبَلِّغْنا شَهْرَ رَمَضانَ، وَأَعِنَّا عَلَى الصِّيامِ، وَالْقِيامِ، وَحِفْظِ اللِّسانِ، وَغَضِّ الْبَصَرِ، وَلَا تَجْعَلْ حَظَّنا مِنْهُ الْجُوعَ وَالْعَطَشَ. #رجب @zaatar

📚چشم هارا باید شست صبح جمعه که ازخواب بیدار شد. سفیدی چشمهایش به قرمزی می زد. وقتی صورتش را شست، گمان کردم به خاطر خوابیدن زیاد باشد. با پدرش مشغول تمرین ریاضی شد. اما از ظهر مجدد، قرمزی به سراغ چشمهایش آمد و چون دوستش هم به تازگی اسیر ویروس چشمی شده. گمانم تبدیل به یقین شد. در بیمارستان تخصصی چشم هم نوید ویروس چشمی را در شب اول ماه دادند. دکترگفت: درمان قطعی اش شستن مکرر با آب کتری گذاشته شده در یخچال است. دستهایش را زیاد بشوید و چند قطره ای را هم نوشت. بگذریم که برای یکی از قطره های چشمی اش ده داروخانه را رفتیم و هرده نفر گفتند یک ماه است توزیع نشده، اما بالاخره همسرم در کمال ناباوری ازیک داروخانه ی عهد عتیق قطره را پیدا کرد. شب چشمهایش را شستم، قطره را ریختم و چون سرفه داشت داروی ضد سرفه را هم دادم. نیمه شب با صدای سرفه های مکرر، بی طاقت شدم. پتوو بالشم را برشانه ام گرفتم و سرگردان به سمت اتاقش روانه شدم. پا که در اتاقش گذاشتم، بلند شد. _مامان آب میدی؟ از بالای میزش لیوان را به دستش دادم، صورتش خیس عرق بود. یک نفس لیوان را سر کشید. دستم را به پیشانی خیسش کشیدم. _بخواب مامان سرش هنوز به بالش نرسیده بود که گفت:«مطمئن بودم امشب میای پیشم می‌خوابی، بوست نمی‌ کنم که مریض نشی‌» #روایت_مادرانگی #از_مادری_بگو #روایت_مادری @paulowni

برای دوره ی حرفه ای، کارگاه تصویر سازی برگزار شد. نتوانستم شرکت کنم. امروز یکساعت و نیمی که منتظر محیا بودم گوش کردم. حکایت سارقی را داشتم که گاوصندوقی را رمزگشایی کرده و صدای تق را شنیده. دمت گرم آزاده خیلی خوب بود @azadr0 #@paulowni