خوشحالم از اینکه تا اینجای زندگیم فرصت شناختن یه سری از آدما رو داشتم.
قدردانم از اینکه حداقل چند نفری رو میشناسم که توی این دنیای پیچیده و شلوغ و تلخ کمک میکنن، عشق میورزن، بی ریان، به عدالت باور دارن، به خدا ایمان دارن، فداکاری میکنن، گذشت میکنن، خانواده براشون معنا داره، مادر و پدر براشون حرمت داره، ادب دارن ، احترام میزارن، باسوادن، غذاهای خونگی رو ترجیح میدن، با بچه ها خوبن، لبخند میزنن، کار میکنن، مهمون دوستن، نژادپرست نیستن، افغانستان رو دوست دارن، شعر میخونن، صبر و مدارا میکنن، کارت اهدای عضو دارن، اجاره دیرتر میگیرن، گوش میدن به مشکلات، با کم میسازن، توی اوج درد میخندن، تنهایی اشک میریزن، برای ارزو های کوچیک تلاش میکنن، توی تاکسی ها دردل میکنن، نون داغ توی راه تعارف میکنن، دوچرخه سوار میشن ، ابر ها رو نگاه میکنن و ته دلشون میخوان دنیا رو تغییر بدن و به یه جای بهتری تبدیلش کنن...
پیش زمینه ی زندگی پوله. بعضی ها ندارنش و کل عمرشون تلاش میکنن تا به دستش بیارن و وقتی این اتفاق بیوفته نسل بعدشون تازه میتونه ازش استفاده کنه. اما اون هایی که پول دارن تازه وارد دنیا و تجربه ی زیست کردن و شناخت دنیای اطرافشون میشن. چقدر زندگی کثبکزککیممرمم عه