مبیمیک

لذت بردن یادمون ندادن، از گرما مینالیم، از سرما فراری هستیم، تو جمع از شلوغی کلافه میشیم، تو خلوت از تنهایی بغض میکنیم، منتظر رسیدن روز تعطیلیم، ته هفته بی‌حوصله و ناراحت عصر جمعه ایم همش منتظر پایان بهترین روزهای زندگیمونیم، مدرسه، دانشگاه، کار، سفر، همش به فکر مقصدیم، بدون لذت بردن از مسیر، غافل از اینکه زندگی لحظه‌هایی بود که میخواستیم بگذرن

من شکایت میکردم که کفش ندارم. تا دیدم مردی را که پا نداشت.

کاری که افسردگی با نیجیرو کرد<<<

بوسه روی طناب دار.

شاید یه روز

تغییر همش از یه لحظه شروع میشه.