صحبت شغل شده بود، خانم آرایشگر از خواهر و برادرهایش و شغلهایشان میگفت. چون حس کردم مشکلی ندارد که بپرسم، پرسیدم شما از آرایشگری راضی هستید؟ گفت راضیام، هرچند خیلی خستگی دارد، اما دوستش دارم.
این را در پرانتز بگویم که دل چه قدرتی دارد؛ که آنچه را دوست داری حتی اگر سخت باشد، آسان جلوه میدهد. ریشهٔ خیلی از کارهایی که نمیکنیم، علاقههای محکمی است که نداریم! و اما، چون خانم آرایشگر را میشناسم و میدانم چقدر منصف است، گفتم: خب، شما هم مثل خیلی از آرایشگرها نیستید که با کارهای کوچک پولهای بزرگ (!) بگیرید، خستگیتان واقعاً خستگی است.
تأیید کرد و گفت به من خیلی پیشنهاد میدهند که همان روش را پیش بگیرم، اما من میگویم اگر همین الآن بگویند زندگیات تمام شده است و من به عقب برگردم، باید از آنچه کردهام راضی باشم. و هستم. من همیشه سعی کردهام منصف باشم و کسی را اذیت نکنم.
معامله با خدا البته سودمند است، تمام این سالها، هیچوقت مشتریهای بداخلاق برای من نفرستاده است!
سکوت شد و به حرفهای خانم آرایشگر فکر میکردم. به بندههای خوبی که خیلی وقتها حساب و کتابهای بندگیشان را ندیدهایم، فقط چون چیزی به روی خودشان نیاوردهاند. به معامله با خدا. و به این که او بعضی وقتها برایت در آرایشگاه کلاس اخلاق برگزار میکند.
@pelak13
