امروز یهه جوری چمچمالم که خدا میدونه فقط

بچه ها درکتون میکنم که چقدررر به آدم فشار میاد وقتی آموزش مجازی باشه اونم تو این شرایط که نه دیگ اعصاب مونده نه معده مونده نه حوصله ایی بخواد امتحان حضوری باشه. اما شماها اشتباه مارو توی دوران کرونا نکنید، اشتباه مارو برای نهایی نکنید درس بخونید و حضوری امتحان بدید، امتحان مجازی واقعا فجایعی داره که اصلا قابل وصف نیست، میدونم سخته هااا خیلی اما آروم آروم شروع کنید بخونید ما خیلی اشتباه کردیم که نخوندیم....

وای بر من که دارم معنا از دست میدهم.

کاش یه نفر که سینوزیتش عین من این همه عود کرده باشه دوستم بود تا فکر نکنم تنها ام و تومور مغزی دارم از بس سردرد دارم و از بینی که نفس میکشم درد میپیچه تااا شقیقه هام

آقا یه کیک سیب و دارچین مارو نجات داد🪔.

واقعا دلم میخواد برگردم به اون زمان و سنی که حتی اسم رئیس‌جمهور کشورم برام مهم نبود اصلا نمیدونستم کی به کیه چه به چیه.

الان که صفحه ی 139 نام تمام مردگان یحیی ست هستم، اومدم بنویسم. کتابو بستم چون میخوام تموم داستان سال بلوا رو مرور کنم توی ذهنم که چی شد، باورم نمیشه آقای معروفی به این زیبایی این دو داستان رو توی قلب هم قرار داده انگار دوبار کتابو زندگی کردم یک بار از دنیای دکتر معصوم و نوشافرین یکبار از دنیای داور و دولیلی میخوام گریه کنم)))

مت گالا یه امسال دیدنی و قشنگ بود که اونم نت نیست الله و اکبر.

رفتم تو پرایوت تلگرامم واقعا چه صفایی داشت

کوثر عزیزم فکر اینکه فردا میری غمگین و سخته شبیه آخرین بغلمون،چون انگار اردیبهشتِ اصفهان برای من با تو گره خورده بود. با خنده‌هات، با قدم زدن‌هامون، با اون لحظه‌های کوچیک و روشنی که وسط این دنیای خاکستری، حال دلمون رو خوب می‌کردن. کلمه ها کافی نیست ولی، بودنت برای من شبیه همون شربت بیدمشک و بهارنارنجی بود که باهم خوردیم؛ آروم، خوش‌عطر، لطیف و موندگار.یه حسِ خوبِ خنکِ بهاری که آدم دلش نمی‌خواد تموم بشه. و شاید چون خودت هنرمندی، چون با رنگ و نقاشی زندگی میکنی؛ حضورتم شبیه یه نقاشیِ قشنگ شده توی ذهن من؛از اون تصویرایی که حتی وقتی تموم میشن، رنگشون توی دل آدم میمونه.حالا که میری، حس می‌کنم یه تیکه از حالِ خوبِ اصفهان هم داره باهات میره.دلم برای حضورت، برای حرف زدنامون، برای انرژی قشنگت و حتی برای خودِ''تو بودنِ"تو توی این شهر تنگ میشه. پس به امید دیدار 🤍

:)))))))))))))))))))