اگه نبودم؛ می‌شه فراموشم نکنی؟

تو از نگاه کردن به من فرار میکنی. من اما هر روز با تو و به جای تو مواجه می‌شم. به نظاره‌ی همه‌ی اجتناب ها و اضطراب‌هات مینشینم، درکت میکنم و میگذرم.

ماه گاهی انسانِ بی‌چاره‌ی معاصر چنان روی این زمینِ پهناور احساس غربت و بی‌پناهی می‌کنه که دلش راضی می‌شه به درخت بودن. کاش بهم می‌گفتی نه، تو گُم نشدی.

I don't need therapy. I don't need kindness. I just need spring sunlight to shine through my window, then I'll be fine. Perhaps. I think.

توانش نیست. و اگر باشد تمایلش نیست. و اگر تمایلش هم باشد، حوصله‌اش نیست.

از لبخندم خوشم نمیاد. [ هرچقدرم بگن تا ابدیت خوشم نمیاد] یکسری انسان‌ها لبخندشون جدا زیباست. من جزوشون نیستم، اما عکسی که امروز بدون اینکه بدونم حین خنده ازم گرفته شد رو از دور [ خیلی دور ] دوست دارم.

نمیدونم چرا نصفه شب تصویر لبخندِ انسان‌ها رو باید مرور کنم و نخوابم. باید بخوابی انسان.

یک چیزی میگم و جهان رو میوت کنیم (نمیشه ولی).

عزیزان اگر یک انسان در اکثر مواقع رفتار معقولی داره، ولی گاهی در مواقع و شرایط خاص رفتار و واکنش‌های غیر معقول بروز میده نشان از یک اسیب داره. و اگر اون انسان برای شما عزیز محسوب میشه بهتره این مورد رو درک کنید‌.

فدات

دردناکیِ منشعبی از یک حزنِ قدیمی در گلویم نشسته است. دراز کشیده‌ام و خیره به اشیای اطراف، به این فکر می‌کنم که چه‌قدر همه چیز [همه چیز] به رنجوری افتاده‌ است؛ کتابخانه‌ام، گلدان‌ها و گیاه‌هام، پنجره‌ی باز اتاقم و پرده‌ای که نسیمی گرم و بی‌خیال تکانش می‌دهد، بند بند تنم و حتی؛