هروقت دستم رو جلو میآرم تا فقط یکم از تو رو به انگشتهای تشنهام برسونم، جلوی چشمهام محو میشی و دست من هرگز به مقصد موردعلاقهاش نمیرسه؛ نمیتونم ردی روی تو بذارم. تنها چیزی که از تو برای این وجود آبی مونده، رد سبزت توی کلماته.
ماه امروز فهمیدم چیزهایی که من رو خوشحال میکرد برای من تموم شدن. دیگه صبحهای زود وقتی همه خوابن و صدایی جز پرندهها نمیاد دلنشین نیست. کتابها صرفا کلماتین که پشت هم چیده شدن. آهنگها سراسر صدا و تنش هستن و من سکوت میخوام. سکوت مطلق. بدون ذرهای نشان از انسانها. من و سکوت. و در آخر هم راوی نامرئی زندگی لب خوانی کنه، "ما به خوبی و خوشی تا آخر عمر زندگی کردیم."
100 on the dash get me close to God
We don′t pray for love, we just pray for cars, house so empty, need a centerpiece
20 racks a table cut from ebony..
