سلام بر آنان که در ما چیزی را دوست داشتند که خودمان آن را ندیدیم و دوست نداشتیم... _محمود درویش

میگفت : سخت ترین بخش خودشناسی روبرو شدن با زخم هاییه که نقشی در بوجود اومدنشون نداشتی، اما مسئولیت ترمیم کردنشون با توئه.. چقدر درست میگفت . .

. . . . بسم رب دلتنگی..! سلام آقای من:] شناختی آقا جان....) منم همان دختری که تنها دو بار افتخار حضور در خاک سرزمینتان را داشته ; همان دختری که بی‌قرار و دلتنگتان است! و هر شب با عکس حرمتان بی‌قراری‌هایش را تسکین می‌دهد. همان دختری که در راه کربلایتان چیزی از آقایش نمی‌دانست .., اما چه کرد؟ چه کرد بین الحرمینت با دل این دختر....》 آری دیدن حرمتان برای دلمان گران تمام شد..." معنی عشق را در حرمت فهمیدم و حال و هوایش....! بگذریم.....! همان دختر آمده است ، آمده است بنویسد از فراق؛ بنویسد از التماس‌هایش که خود شاهد بودی؛ بنویسد از چشمانی که مدتی است حرمت را ندیده؛ بنویسد از دستانی که خیلی وقت است ضریحت را در آغوش نگرفته؛ اما حال دل را چه کند؟ چه کسی و چه قلمی می‌تواند حال یک جامانده را توصیف کند..! آه از فراق ؛ فراقِ طولانی چه می‌کند با قلب یک عاشق؟] گاهی نگفته قرعه به ناممان می‌شود گاهی هم نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود!{الا کل حال} می‌دانم که صدای دل‌های خسته را خوب می‌شنوی میدانم که خریدار دل‌های شکسته هستی من صبر می‌کنم چون چاره‌ای ندارم صبوری شرط عشق است فراق حدی و هجران نهایتی دارد! و در کلام اخر ما جا نمونیم امسال...》 ✍️🏻@ech_008

از لحاظ روحی دلم میخواد برگردم به این دوران:)

روضه های خونگی و نذری هاش:)))

زمان با کسی که دوستش داری زود میگذره...!

گاهی یه طاقچه‌، یه فرش، یه گل، یه عکس، یه جلد قرآن، چهره ای مهربان رو تداعی میکنن و جز دلتنگی چاره ای نیست:)

_