دقت کنید برای این دو تا حدیث تناقص های زیادی به وجود اومده که رسیدن به پاسخش خیلی راحته! امید و آرزو خیلی خوبه ولی تا جایی که تو رو از زندگی معنا دارت دور نکنه.. تا جایی که باعث نشه تو پیرو هوای نفست بشی. چه بسا گناهانی که با آرزو های دراز به سرانجام رسیدند!

یک سری آرزو ها آدمو به حرص و طمع میندازن.. به عبارتی مزه یه چیزی زیر دندونت میاد دیگه نمیتونی ولش کنی! اول از ثروت و مال شروع میشه بعد تضمین این خیلی سخت میشه که بتونی اون ثروت رو تو راه درست خرج کنی

یه سریا ام که کلا از رده خارجن:) تو کل حرفاشون فقط دارن خیال بافی میکنن و از زندگی و آخرت دور میشن. امام علی درمورد اینجور آدما گفته : کسانی که دارای آرزوهای بیشتری هستند، کمتر به یاد مرگ می افتند.

فلذا واسه امید و آرزو و حتی دعاهاتون نیت کنید. قضیه اصلا مادیات نیستا.. مثلا من خودم به چشم خودم میبینم یه دختر مذهبی کل آرزوش اینه شوهر آیندش فلان شکلی باشه ، فلان شغلو داشته باشه ، تازه بعضیا میگن حتما باید سید باشه 😂 بعد میاد میبینه ای وای عمرش تموم شد ولی این هنوز ازدواج نکرده!

درس میخوای بخونی ، دانشگاه قبول شی ، تو شغلت موفق باشی ،ازدواج کنی ، کربلا بری ... هرکاری میخوای کنی نیت بذار براش. با توکل همه‌ چیز حل میشه . غرق شدنِ بیخودی تو افکار از صد تا گناه هم بدتره. امیر المومنین بیش از چهل حدیث در این مورد دارن. «روايات اسلامى، آرزوهاى آميخته با خيال پردازى و دور از واقع بينى را عامل غفلت، کوری بصیرت، نابودی عمل، گمراهی، فریب، منشاء شرّ و ... می دانند»

دو دَست داده خداوند تا که سینه زَنَم یکی برای حُسین و یکی بَرای حسن دو چَشم داده خُداوند تا که گِریه کُنَم شَبی بَرای حُسین و شَبی برای حسن:)🥀

به نظرتون زشته گله کنیم اربعین جا موندیم.. یا پیش مردم گله از یار ؟! همینم مانده 🙂

_حسن بن علی (علیه‌السّلام) را بارها مسموم کردند، لیکن اثر چندانی نگذاشت ولی در آخرین مرتبه زهر جگرش را پاره پاره کرد، که بعد از آن سه روز بیش‌تر زنده نماند...

بزرگترین مانع برای معاویه در مسیر گرفتن بیعت از مردم برای یزید وجود مطهر امام حسن مجتبى (علیه‌السّلام) بود. مورّخ معروف «ابوالفرج اصفهانى» مى‌نویسد: معاویه مى‌خواست براى فرزندش یزید از مردم بیعت بگیرد، ولى وجود امام حسن (علیه‌السّلام) و سعد بن ابی‌وقّاص کار را براى او مشکل مى‌ساخت، از این‌رو، هر دو تن را مسموم ساخت. آن کسی که از طرف معاویه عهده‌دار مسموم کردن امام مجتبی (علیه‌السّلام) گردید، همسرش جعده بود

امام مجتبى - عليه السّلام- قبل از شهادت به سیدالشهدا وصیت کردند که پیکرشان را در کنار مزار شریف پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله دفن کنند اما اگر مانعی بود درگیر نشوند و قطره ای خون در این راه ریخته نشود. وقتی خواستند امام حسن - عليه السّلام - را دفن كنند،جنازه آن حضرت را تیرباران کردند, تا آنکه هفتاد تیر از جنازه آن حضرت بیرون کشیدند...

مُعِزَّ المومنین: با توجه به شرایط جامعه اسلامی و مردمی که آمادگی درگیری و نبرد با سپاه معاویه را نداشتند، همچنین تطمیع و پیوستن برخی از فرماندهان سپاه عراق به معاویه، امام حسن(ع) مصلحت دیدند که صلح را بپذیرند، اما تعدادی از طرف‌داران حضرتشان که هنوز خواستار ادامه نبرد با معاویه بودند، در مقابل ایشان قرار گرفته، و گفتند شما با پذیرش صلح، مؤمنان را خوار و ذلیل نمودید و حتی اینگونه حضرتشان را مخاطب قرار دادند: «یا مذل المؤمنین!». امام حسن مجتبی(ع) در برابر این موضع‌گیری آنان فرمود: «من خوارکننده مؤمنان نیستم، بلکه عزّت بخش آنانم«معز المومنین». وقتى دیدم شما در برابر دشمن قدرتى ندارید، کار را به معاویه واگذاشتم تا من و شما بتوانیم در میان آنان زندگی کنیم.