‍ 🔍چند نقل قول از فلاسفه در مورد ترس #هایدگر می گوید: " آدمی که می ترسد عقل از سرش میپرد." و در جای دیگر  "در ترس انسان چشم انداز امکان هایش را از دست میدهد." هایدگر مثال افرادی را می آورد که در خانه ای که آتش گرفته است غالبا هر آن‌چیزی را که دم دست است از آتش بیرون می کشد و غالبا اینها چیزهای به درد بخوری نیستند. #مونتنی می گوید:   " هیچ احساسی بیش از ترس نمی تواند بدین سرعت قدرت داوری ما را از تعادل خارج کند"  او معتقد است وقتی ترس غلبه میکند کار چندانی از دست عقل ساخته نیست و این حتی در مورد آدم هایی که عقل بر همه اعمالشان حکمفرماست، صادق است. " چیزی نخواهد گذشت که درد و رنج به سراغم خواهند آمد و نیازی نیست که با شری بنام ترس آن را جلو بیاندازم و شدیدش کنم" "کسی که از درد و رنج می ترسد، پیشاپیش متحمل درد و رنج شده است" #برتراند_راسل می گوید: " ترس منشاء خرافات است و از منشاء های اصلی سنگدلی، غلبه بر ترس نقطه آغاز حکمت در راه رسیدن به حقیقت و در تلاش برای پیدا کردن روش ارزشمندی برای زیستن است" #فرانکلین_روزولت: در دوره رکود بزرگ آمریگا گفت " تنها چیزی که باید از آن بترسیم خود ترس است" او معتقد بود ما باید از خود ترس بترسیم چون ترس بسیاری از چیزهای مهم در زندگی را از میان می برد. و در اینجا تا حدودی از جنبه های مثبت ترس سخن به میان می اورد. #جان_لاک می گوید: " ترس به زندگی ما یک تکان شدیدی میدهد، تکانی که بی آن غرق در انفعال می شویم" نویسنده به نقل از مورخ تاریخ دین، #ژان_دلمو مینویسد ": ترس، هم یک جنبه ویرانگر دارد هم یک جنبه سازنده، ترس هم می تواند شما را زمین بزند هم‌ می تواند دریچه تازه و بهتری به روی جهان و رابطه تان با آن بگشاید" #نیچه : رابطه ای بین ترس و شور زیستن برقرار میکند و می گوید " جهان بسیاری از جذابیت هایش را از دست داده است چون ما دیگر به قدر کافی از آن نمی ترسیم" #توماس_آکویناس نظر جالبی دارد: او می گوید "هر ترسی ناشی از عشق و علاقه ما به چیزی است"   پس آنچه در ما ترسی بر می انگیزد چیزی است که به نحوی نقشه زندگی ما را تهدید می کند، ما از فلان چیز می ترسیم اگر که خواهان خلافِ آن چیز باشیم. #اسونسن می گوید: بسیاری از کوشش ها برای کاستن از میزان خطر، برعکس منجر به افزایش آن شده است. ودلمشغولی دائم به ترس خطری بزرگتر از همه خطرهایی است که ما را تهدید میکند. او مثال های فراوانی می اورد، در  یکی از این موارد می گوید : طبق تحقیقات پس از حادثه یازدهم‌ سپتامبر ۲۰۰۱ حدود ۱۲۰۰ آمریکایی به این دلیل که از سفرهای هوایی ترسیده بودند و به جایش با  اتومبیل خودشان سفر کرده بودند، جانشان‌را از دست دادند. 📕 #فلسفه_ترس ✍️ #لارس_اسونسن https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

حس خوب #آرامش در زندگی تو ، فقط یک حضور و یک قدرت وجود دارد و آن، نیروی بیکران خدا گونه ی درون توست همه چیز را به دست خدا بسپار https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ی کم صحنه های برفی ببینیم با هم 😍❄️🌨 #همدان عکس های خودتون رو #ارسال کنید https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

#خانه‌زهتاب #خمینی‌شهر https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه .... حال اگر کسی که با او رابطه یا مراوده داریم، با ما رفتاری ناخوشایند کند یا موجب آزردگی خاطر ما شود، باید از خود بپرسیم: آیا او برای ما چندان ارزشمند هست که اگر باز هم همان رفتار یا شدیدتر از آن از او سر زند، آن را بارها تحمل کنیم؟ (بخشودن و فراموش کردن به معنای به دور افکندن تجربه‌های گرانبهاست) اگر پاسخ به این سوال مثبت باشد، نباید درباره آن زیاده گفتگو کرد، زیرا گفتگو فایده چندانی ندارد. بنابراین باید با گوشزد یا بدون آن از واقعه بگذریم، اما باید بدانیم که از این طریق خود را باز در معرض آن رفتار قرار خواهیم داد. اما اگر پاسخ به آن پرسش منفی باشد، باید بلافاصله و برای همیشه با آن دوست محترم قطع رابطه کنیم، یا اگر خدمتکارمان باشد اخراجش کنیم. زیرا بی‌شک اگر موقعیتی پیش آید درست همان رفتار یا نظیر آن را تکرار خواهد کرد، حتی اگر فعلاً باصداقت تمام سوگند بخوردکه دیگر چنین نخواهد کرد. علت این است که هیچ چیز، مطلقاً هیچ چیز نیست، که آدمی نتواند فراموشش کند جز خود را، یعنی شخصیت خود را. زیرا شخصیت مطلقاً اصلاح ناپذیر است و همه کردار آدمی از یک اصل درونی ناشی می‌شود که به موجب آن تحت شرایط یکسان، همواره به اجبار همان را می‌کند و جز این نمی‌تواند. از این رو آشتی با دوستی که با او قطع رابطه کرده‌ایم نیز ضعفی است که آدمی تاوان آن را خواهد پرداخت، زیرا آن دوست در نخستین فرصت درست همان رفتاری را می‌کند که موجب قطع رابطه شده بود، آری، حتی با بی‌شرمی بیشتر، چون در خفا می‌داند که قادر نیستیم از دوستی او چشم پوشی کنیم. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla