یلدا روز تولد میترا این جشن باستانی بر ایرانیان خجسته باد 🌸 تصنیف: دل شیدا استاد #شهرام‌ناظری https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

شب وصل است و طی شد نامه هجر سلام و فیه حتی مطلع الفجر غلبه نور بر ظلمت،در سه سنت حکمی( ایرانی، هندی،اسلامی) سید محمد دیباجی در سنت‌های کهنِ مشرق‌زمین، شب تنها فقدانِ نور نیست، بلکه آستانه‌ی زایشِ معناست. از همین روست که شب یلدا در ایران و شب دیوالی در هند، هر دو نه جشنِ تاریکی، که آیینِ عبور از ظلمت به نور‌اند؛ دو روایت از یک حقیقت حکمی. در یلدا، بلندترین شبِ سال، ظلمت به اوج می‌رسد؛ اما درست در همین اوج است که وعده‌ی سپیده داده می‌شود. حکمت ایرانی می‌داند که هر گاه تاریکی به کمال برسد، دیگر راهی جز زایشِ نور در آیین مهر (الهه میتره) دارد. یلدا، شبِ صبر است؛ صبرِ جان برای تولد خورشید. انارِ سرخ، نمادِ خونِ زندگی در دلِ سرمای هستی، و حافظ‌خوانی، تذکرِ این معناست که کلامِ روشن، در تاریک‌ترین ساعات، چراغِ راه انسان است. یلدا به ما می‌آموزد که نور از دلِ ظلمت می‌جوشد، نه بیرون از آن. شب دیوالی، در هندوستان چراغ‌ها ی خانه ها تا صبح افروخته و روشن می‌شوند،تا(الهه لاکشمی)خیر و برکت فرود آید و پیروزی نور بر تاریکی، و آگاهی بر جهل، به چشم آید. اما این پیروزی، صرفاً بیرونی نیست؛ دیوالی پیش از آنکه جشنِ چراغ‌ها باشد، جشنِ بیداری درون است. هر دیه (چراغ)، نمادی از آتمنِ روشن در دل انسان است که باید از غبارِ نفس و جهل پاک شود. در حکمت هند، نور نه دشمنِ تاریکی، بلکه حقیقتِ فراموش‌شده‌ی آن است؛ ظلمت، ناآگاهیِ نور از خویش است. در نگاه عرفانی، یلدا و دیوالی دو زبان از یک سخن‌اند: یلدا می‌گوید در تاریکی بمان، اما ناامید مشو؛ دیوالی می‌گوید چراغت را بیفروز، حتی اگر شب هنوز باقی است. یکی بر تحملِ حکیمانه‌ی شب تأکید دارد، و دیگری بر کنشِ آگاهانه‌ی نور. اما هر دو، انسان را به یک مقصد می‌خوانند: عبور از شبِ نفس، و رسیدن به صبحِ معنا. در این دو آیین، ظلمت دشمن نیست؛ معلم است. اگر شب نبود، قدرِ سپیده دانسته نمی‌شد. اگر جهل نبود، نورِ آگاهی رخ نمی‌نمود. پس یلدا و دیوالی، هر دو، یادآور این حقیقت‌اند که در سیرِ انسان، تاریکی مرحله است، نه مقصد؛ و نور، وعده‌ای است که در ژرفای همان تاریکی نهفته است. https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

بزرگترین بدبختی بشر این است که به عادت خو کند. انسان وقتی عادت کرد حتی از پلیدترین وضعها احساس آرامش می‌کند و به خیال میافتد که عاقلانه زندگی کرده است، حال آن که حقیقتاً فقط اسیر روزمرگی و ترس از دگرگونی است. ـ یادداشت‌های زیرزمینی | داستایوفسکی https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه .... هر رفتاری که از اصول کلی نشأت گرفته باشد، با رفتاری که از تمایلات اصیل و ذاتی ناشی می‌شود، همان قدر تفاوت دارد که ابزار ساخته دست انسان( مانند ساعت که شکل و حرکتش به ماده اولیه آن از بیرون تحمیل شده است و با آن قرابتی ندارد) از ارگانیسم زنده، که شکل و محتوای آن در هم آمیخته است، متفاوت است. گفته ای از ناپلئون موید این رابطه میان شخصیت اکتسابی و ذاتی است:" هر آنچه طبیعی نیست ناکامل است" بنابراین مایلم در اینجا خوانندگان را از هر نوع رفتار تصنعی بر حذر دارم، این گونه رفتار همیشه موجب کم ارزش شدن فرد می‌شود. اولاً به مثابه فریبکاری که نشانه بزدلی است، زیرا ریشه آن ترس است، ثانیاً به مثابه محکوم کردن خویش، زیرا کسی که چنین می‌کند، می‌خواهد آنطور که نیست، یعنی بهتر از آنچه هست، جلوه کند. وانمود کردن هر خصوصیت و بالیدن به آن، اعتراف به این است که آدمی واجد آن خصوصیت نیست، چه جرئت باشد چه فضل و دانش چه توانایی ذهنی یا شوخ طبعی یا ثروت یا هر چیز دیگر که بتواند خود را با آن بزرگ جلوه دهد. در این صورت می‌توان نتیجه گرفت که درست در همان زمینه ضعف دارد، زیرا اگر کسی خصوصیتی را در حد کمال داشته باشد به فکرش خطور نمی‌کند که آن خصوصیت را به معرض نمایش بگذارد، بلکه از وجود آن به قدر کافی خرسند است. یک ضرب المثل اسپانیایی می گوید:"نعلی که لق می‌خورد، یک میخ کم دارد" البته، هیچکس نباید عنان خود را از کف بدهد و خویش را چنان که هست بنمایاند، زیرا بسیاری چیزهای زشت و حیوانی در سرشت آدمی هست که نیاز به پرده پوشی دارد، اما این واقعیت ‌کم نمایی را توجیه می‌کند نه بیش نمایی.....

.... در ضمن باید دانست که دیگران به تظاهر و رفتار تصنعی پی می‌برند، حتی پیش از آنکه بدانند به چه چیز تظاهر می‌کنیم و باری، تظاهر دیری نمی‌پاید و روزی ماسک از چهره آدمی می‌افتد. سنکا می‌گوید:" هیچکس نمی‌تواند مدت درازی ماسکی که بر چهره دارد، به نمایش بگذارد. سرشت آدمی هر آنچه را که به طور تصنعی کسب شده است، در هم می‌شکند. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

«من از روزی می‌ترسم که تکنولوژی از تعامل انسانی پیشی بگیرد. چنین روزی، جهان نسلی از احمق‌ها خواهد داشت.» ✍#آلبرت_انیشتین https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

🔍هارمونی ▪️باید یاد بگیریم از امور اجتناب‌ناپذیر رنج نکشیم. زندگی ما، مثل هارمونی جهان، مرکب از ناهماهنگی‌ها و الحان متفاوت، زیر و بم، آرام و گوشخراش، کوتاه و بلند است. اگر موسیقی‌دانی فقط برخی از آن‌ها را دوست داشته باشد، چه می‌تواند بسراید؟ او باید بداند که چگونه از همه آن‌ها استفاده و آن‌ها را با هم ترکیب کند. ما نیز باید در سلوک با خوب و بد همین‌طور باشیم، خوب و بدی که جوهر آن‌ها با جوهر زندگی ما یکی است. 📕تسلی‌بخشی‌های فلسفه ♻️مترجم : عرفان ثابتی ✍#آلن دوباتن https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

▪️بخش نخست خداوندگار عشق, انسان را به سوى خويشتن و حقيقت وجودى اش دعوت مى كند. بيرون زتو نيست هر جه در عالم هست، در خود بطلب هر آنچه خواهى كه تويى https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

▪️بخش دوم و تكميلى شمس مولانا رو از وابستگيهاش رها كرد، وشخصيت جديدى ازش ساخت. مولانا, خداوندگار عشق, انسان رو به سوى خويشتن و حقيقت وجودى اش دعوت مى كند. زندگی فقط تكيه بر عقل نيست. همه چیز رو درست و غلط كردن چاره كار نيست, بايد به دل زندگى زد و از نزديك با خوب و بدش آشنا شد https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

دوست داشتن یک آدم جذاب و کامل و با ظرافت کار مشکلی نیست! چنین عشقی چیزی نیست جز عکس‌العمل ناچیزی که خود به خود در مقابل زیبایی که آن هم خود اتفاقی است،  پدیدار می‌شود. اما عشق واقعی، دقیقاً می‌خواهد از موجودی ناکامل محبوبی را بیافریند که بیشتر وجودی انسانی است تا وجودی ناکامل. #میلان_کوندرا کتاب: زندگی جای دیگریست https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه درباره رابطه ما با دیگران ٣١- انسان وزن بدن خود را احساس نمی‌کند، اما وقتی اجسام خارجی را به حرکت در می‌آورد، وزن آنها را احساس می‌کند. همینطور متوجه کمبودها و عیوب خود نمی‌شود، بلکه کمبود و عیب دیگران را می‌بیند. اما حسن این امر عبارت از این است که دیگران برای هر کس، چون آینه‌ای هستند که در آن همه نوع عیب، کمبود، بی‌ادبی و خصوصیت نفرت آور خود را به آشکار می‌بیند. مشکل در اینجاست که معمولاً رفتارش به رفتار سگی می‌ماند که در برابر آینه پارس می‌کند، زیرا نمی‌داند که آنچه می‌بیند تصویر خود اوست، بلکه می‌پندارد سگ دیگری در برابر او قرار دارد. کسی که به انتقاد دیگران می‌پردازد، در کار اصلاح خویش است. بنابراین کسانی که گرایش و عادت دارند که رفتار ظاهری دیگران و به طور کلی آنچه را که دیگران می‌کنند و نمی‌کنند، در خفا یا نزد خویش به باد انتقادی دقیق و تند بگیرند، در جهت بهتر شدن تکامل خویش می‌کوشند. زیرا چنین کسانی آنقدر انصاف یا دست کم غرور و خودپسندی دارند که از آنچه به شدت سرزنش می‌کنند، خود بپرهیزند. در اشخاص متساهل عکس این صادق است، یعنی: "با دیگران تسامح می‌کنیم، اما انتظار داریم که دیگران هم با ما تسامح کنند" از این رو توجه کردن به عیب دیگران و سرزنش آن برای آگاهی به عیوب خود وسیله‌ای بسیار مناسب است. به منظور بهتر شدن به آینه نیاز داریم. این قاعده درباره سبک و سیاق نگارش نیز صادق است :کسی که حماقتی نو را به جای سرزنش تحسین می‌کند، از آن حماقت تقلید خواهد کرد. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

🔍رهایی از اعتقادات و باورها ▪️یک راه مناسب برای این که خودتان را از انواع خاص و بیهوده‌‌ای از اعتقادات ، باورها و تعصبات خلاص کنید، این است که از عقاید مخالفی که دوستان و آشنایان دارند آگاه شوید. وقتی که جوان بودم سال‌های زیادی را دور از کشورم در فرانسه، آلمان، ایتالیا و ایالات متحده به سر بردم. فکر می‌کنم این قضیه در کاستن از شدت تعصبات ابلهانه بسیار مؤثر بوده است. اگر شما نمی‌توانید مسافرت کنید، به دنبال کسانی بگردید که دیدگاه‌هایی مخالف شما دارند. روزنامه‌های احزاب مخالف را بخوانید. اگر آن افراد و روزنامه‌ها به نظرتان دیوانه،فاسد و دورغگو می‌آیند، به یاد داشته باشید که شما هم از نظر آن‌ها همین‌طور به نظر می‌رسید. با این وضع هر دو ممکن است برحق باشید. این طرز فکر مولد نوعی احتیاط است. 📕نبرد دین با علم ✍️ #برتراند راسل https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا