کاش می‌توانستم دردتان را دوا کنم؛ همین دردِ دور بودن‌ها، دیر دیدن‌ها، دیگر ندیدن‌ها، همین که جِسممان بهاران است و جانمان پاییز... #محمد_صالح_علاء ‌https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

صبح که شد، لبخندت را جا نگذار… همان لبخندی که به همه می‌گوید هنوز امیدی هست❤️ https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه واکنش ما در قبال مسیر زندگی و سرنوشت ۴٩-باید پیوسته تاثیر زمان و متغیر بودن چیزها را در نظر داشت و از این رو در هر موقعیتی بلافاصله عکس آن را به تصور آورد :یعنی در سعادت، شوربختی را، در دوستی، دشمنی را، در روزهای آفتابی، روزهای ابری را، در عشق، نفرت را، در اعتماد به دیگران، خیانت و پشیمانی را و برعکس. این رفتار سرچشمه ماندگار فرزانگی واقعی در زندگی خواهد بود که موجب میشود، همواره سنجیده عمل کنیم و به آسانی گمراه نشویم. با این شیوه نگرش غالباً می توان تاثیر زمان را پیش بینی کرد و بر آن سبقت گرفت. شاید برای هیچ گونه شناختی، تجربه آنقدر الزامی نباشد که ارزیابی درست از عدم ثبات و تغییر امور الزامی است. زیرا هر وضعیت، در آن زمان که واقع می‌شود و تا زمانی که تداوم می یابد محصول ضرورتی است و بنابراین، وجودش کاملا موجه است، از این رو در نظر ما هر سال، هر ماه یا هر روز حقانیت جاوید دارد، اما این حقانیت در هیچ مورد باقی نمی ماند و تنها چیزی که ماندگار است، تغییر است. عاقل کسی است که فریب ثبات ظاهری را نخورد و در عین حال بتواند راستای دگرگونی را پیش بینی کند. اما آدمیان معمولا تصور می کنند که وضعیت فعلی امور یا جهت حرکتشان ماندگار است. این تصور از اینجا سرچشمه می گیرد که معلول را می بینند و علت آن را نمی فهمند، اما علت ها نطفه حامل تغییرات آتی اند، حال آنکه معلول نشانی از علت ندارد. مردم بر این معلول ها تکیه می کنند و می پندارند، علت های ناشناخته ای که نتایج خاصی را به بار آورده اند، می توانند این نتایج را ثابت نگاه دارند. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

ارزش انتقاد بستگی دارد به فرآیندها و رویه های فکری منتقدان، نه تعداد و مقام آنان. #سقراط می گوید: "آیا فکر نمی کنی باید به عقیده مردم بی اعتنا باشیم و تنها عقیده کسی را محترم بداریم که در آن امور صاحب نظر است؟ بنابراین، نباید در این اندیشه باشیم که توده مردم در باره ما چه خواهند گفت، بلکه باید ببینیم آن یک تن که نیک و بد و عدل و ظلم را می شناسد چگونه داوری خواهد کرد". 📕 #تسلی_بخشی_های_فلسفه ✍️ #آلن_دوباتن https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

حس خوب #آرامش زندگی کوتاه است؛ قوانین را بشکنید، دیگران را به سرعت ببخشید، صادقانه عشق بورزید، تا می‌توانید بخندید و هرگز از چیزی که بر روی لبانتان خنده نشانده، پشیمان نشوید... ‌https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه ....انسان متفکر اگر خطا کند، همیشه تنهاست و این زیانی مضاعف است. خطا همیشه ناشی از این است که معلول را نتيجه چیزی بدانیم که علت آن نیست. اما غرض از پیش دستی بر زمان، یعنی نباید پیش از فرا رسیدن زمان واقعه طالب چیزی باشیم که فقط زمان میتواند به همراه بیاورد، وگرنه خواهیم دید که هیچ رباخواری بدتر و زورگوتر از زمان نیست. اگر زمان را وادار به پرداخت مساعده ای کنیم، می بینیم که بهره هایی که از ما طلب میکند، از بهره هر یهودی رباخواری سنگین تر است. مثلا میتوان با آهک زنده و گرمای مصنوعی درختی را چنان پرورش داد که در عرض چند روز برگ، شکوفه و میوه دهد، اما پس از آن می خشکد. اگر نوجوانی در سن 19 سالگی بخواهد مانند مردی 30 ساله فعالیت جنسی داشته باشد(حتی فقط به مدت چند هفته) ، می تواند از زمان مساعده ای بگیرد، اما بخشی از نیروی سالهای آینده یا بخشی از زندگی خود را باید به منزله بهره بپردازد. بیماریهایی وجود دارند که فقط اینطور از میان می روند که بگذاریم مسیر طبیعی را بگذرانند، تا بدون بر جای نهادن آسیب، خود برطرف شوند. اما اگر بخواهیم فورا و بلافاصله سلامت را بازیابیم، در اینجا هم زمان مساعده خود را می پردازد :بیماری از میان می رود اما بهره آن یعنی ضعف و درد مزمن، تا پایان عمر باقی می ماند. رباخواری زمان چنین است : قربانیان آن، کسانی هستند که نمی توانند صبر کنند. شتاب دادن به روند گام به گام و سنجیده زمان، کاری بسیار پر هزینه است. بنابراین آدمی باید مراقب باشد که به زمان وامدار نشود. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

حس‌خوب#آرامش مثل یک استکان چای دارچین وسط سرمای زمستان، بیا و همانقدر "داغ"، به همان اندازه خوش عطر، کنار دلم باش.. بیا و همان حال خوشی باش که نشستنش روی دلم، مثل اولین برف سال، یک دل سیر می‌چسبد، همانقدر دلخواه... #محمد_ارجمند ‌https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

🔍انسان تنها با ارتباط ، قادر به شناخت خویشتن است. «خویشتنِ حقیقی» (Self) همانا ارتباط است؛ بی‌هیچ رابطه‌ای خویشتنی نیز وجود نخواهد داشت. زمانی که خویشتن، خود را در آینه‌های بی‌شماری منعکس می‌کند واقعا وجود دارد و ریشه می‌یابد با ساختن کلبه‌ای بر بالای قله‌ی «اِورست» و تنها در آن به مراقبه نشستن نمی‌توانید خود را بشناسید؛ این‌گونه تنها با خیالات و اوهام خویش ملاقات خواهید کرد، و این به معنای فردیت یافتن نیست. در چنین شرایطی شما تنهایید و خویشتنِ حقیقی‌ شما پنهان است. خویشتن شما در رفتار و کردارتان تجلی می‌یابد؛ نه در آن‌چه که می‌پندارید هستید، بلکه در آن‌چه انجام می‌دهید. و هر زمان سخن از عملکرد ماست، مسئله ارتباط‌ با دیگران است. ✍️ #کارل گوستاو يونگ https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه واکنش ما در قبال مسیر زندگی و سرنوشت ۵٠- در امور زندگی روزمره می‌توان تفاوت خاصی را میان انسان‌های عادی و انسان‌های عاقل به وضوح دید. فرد عادی به هنگام اندیشیدن و ارزیابی خطرات احتمالی همیشه به این امر توجه می‌کند که در گذشته چه اتفاق مشابهی رخ داده است. اما شخص عاقل به عکس می‌اندیشد که چه چیز در آینده احتمال وقوع دارد و در ضمن مفهوم این ضرب المثل اسپانیایی را از نظر دور نمی‌دارد که: "آنچه طی یک سال واقع نمی‌شود ممکن است در عرض چند دقیقه اتفاق افتد" البته تفاوت مورد بحث طبیعی است : زیرا محاسبه آنچه احتمال وقوع دارد نیازمند عقل است، اما دانستن آنچه واقع شده است فقط به حواس نیاز دارد. اما اصل هدایت کننده ما باید این باشد : دیوان (مصیبت ها) قربانی می‌طلبند. غرض این است که نباید از تلاش، صرف وقت، زحمت، محدود کردن اهداف، صرف پول و چشم پوشی از خواست‌های خود، در پیشگیری از بلایای محتمل غفلت کرد. هرچه این کوشش بیشتر باشد، امکان وقوع بلایا بعیدتر و نامحتمل‌تر است. بارزترین نمونه برای این قاعده، حق بیمه است. حق بیمه، یک قربانی عمومی است که همه مردم در قربانگاه ارواح پلید( مصیبت‌ها) فدا می‌کنند. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla