حس‌خوب‌#آرامش خوب زندگی کردن یعنی ابتدا آنچه ضروری است را اراده کنی و سپس آنچه را که اراده کرده‌ای دوست بداری ... صبحتون پر از لطف خداوند😍🌸 https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

·.¸¸.·♩♪♫ بیا کـہ خاڪ رهت لاله‌زار خواهـב شـב ز بس کـہ خوט בل از چشم انتظار چکیـב♫♪♩·.¸¸.· ༺ سایه ༻ https://eitaa.com/phwsla

سلام و عرض تبریک ولادت حضرت بقیه الله اعظم امام زمان عج بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند سالها، هجری و شمسی همه بی خورشیدند سیرِ تقویمِ جلالی به جمال تو خوش است فصلها را همه با فاصله ات سنجیدند تو بیایی همه ساعت، همه ثانیه ها از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند قیصر امین پور https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

فصل ششم درباره تفاوتهای آدمی در سنین گوناگون ولتر بسیار زیبا گفته است : "هر کس روحیه مناسب با سنش را نداشته باشد، فقط گرفتار مصائب سن خویش است" از این رو بجاست که در پایان تأملاتمان درباره فلسفه سعادت، نگاهی هم به تغییراتی بیاندازیم که مراحل گوناگون زندگی به همراه می آورند. در تمام طول عمر فقط زمان حال در تملک ماست، نه زمانی دیگر. تنها تفاوت عبارت از این است که در آغاز، آینده ای طولانی در پیش داریم، اما در پایان عمر گذشته ای دراز را پشت سر خود می بینیم. دیگر اینکه مزاج ما (نه شخصیتمان)دستخوش دگرگونی های شناخته شده ای می گردد، به طوری که زمان حال ما در هر مقطع، رنگ دیگری به خود می گیرد. در اثر اصلی ام (جهان همچون اراده و تصور) توضیح داده ام که چرا در دوران کودکی بیش تر از ذهن خود استفاده می کنیم تا از اراده خویش. علت سعادت انسان در ربع اول زندگی درست همین است که این دوران پس از گذشت ایام در نظر آدمی به منزله بهشتی گمشده جلوه می‌کند. در کودکی روابط و نیازهای اندکی داریم، یعنی اراده ما کمتر تحریک می شود، بنابراین بخش عمده وجود ما به شناختن معطوف می گردد. عقل هم مانند مغز که در سن هفت سالگی از حیث اندازه کامل می شود، اگر چه هنوز واجد پختگی نیست، به سرعت تکامل می یابد و در جهانی که برایش تازگی دارد به دنبال خوراک فکری است، جهانی که در آن همه چیز سراسر از جذبهء اعیانی تشکیل شده است که جلای نو دارد. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

علم بدون فلسفه مجموعه اموری است که دورنما و ارزش ندارد و نمی‌تواند ما را از قتل و کشتار حفظ کند و از نومیدی نجات بخشد. علم دانستن است و فلسفه حکمت و خردمندی است. #ویل_دورانت کتاب: تاریخ فلسغه https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

قاعده‌ی فیلسوف را می‌شود این‌طور کامل‌تر کرد: تعطیلى در آفرینش محال است؛ اما تعطیلى در مسئولیتِ آفرینش، ممکن و خطرناک است. یعنی ما می‌توانیم از خلق کردن شانه خالی کنیم، اما زندگی همچنان خلق می‌کند، آن‌وقت، به‌جای معنا، پوچی می‌سازد، به‌جای پیوند، نفرت، به‌جای عشق، بی‌حسی. در روزهای سوگ جمعی، خیلی‌ها می‌پرسند: «آیا الان وقت زندگی‌کردن است؟ وقت شادی است؟ وقت ساختن است؟» پاسخ فلسفی این است: بله، دقیقاً همين الان وقت اين چيزهاست. نه به معنای انکار درد، بلکه به معنای وفادار ماندن به زندگی، در دلِ درد. خلق کردن، احترام گذاشتن به رنج است، یعنی اجازه نمی‌دهیم رنج، آخرین کلمه‌ی داستان باشد. یک جمله‌ی مکمل برای این قاعده می‌تواند این باشد: زندگی همیشه ادامه دارد؛ سؤال این است: با ما، یا بدون ما؟ و شاید عمیق‌ترش: در تاریک‌ترین زمان‌ها، خلق کردن یک انتخاب نیست؛ یک مسئولیتِ انسانی است. وقتی جهان آشفته است، کسی که هنوز کتاب می‌نویسد، کلاس برگزار می‌کند، کسب‌وکار سالم می‌سازد، فرزند پرورش ميدهد، هنر می‌آفریند، گفت‌وگوی صادقانه راه می‌اندازد، دارد بی‌سر و صدا می‌گوید: «من تسلیم فروپاشی نمی‌شوم.» و این، ساده نیست؛ شجاعانه است. و اين بزرگترين احترام به زندگى است." https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

و ما زمستان دیگری را سپری خواهیم کرد با عصیان بزرگی که درونمان هست و تنها چیزی که گرممان می‌دارد آتش مقدس امیدواری‌ست #ناظم_حکمت https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

🎞 ویکتور‌ فرانکل ‌میان اتفاق و واکنش یک فضای خالی وجود دارد، در آن فضا قدرت ما برای انتخاب واکنش صحیح نهفته است. مهم نیست چه اتفاقی می‌افتد یا در چه موقعیتی قرار دارید، شما همیشه می‌توانید انتخاب کنید. هر چیزی ممکن است از انسان گرفته شود، به جز آزادی. شما همیشه می‌توانید راه خود را انتخاب کنید. حتی زمانی که احساس می‌کنید دیگر نمی‌توانید چیزی را تغییر بدهید، می‌توانید خودتان را تغییر دهید. 📕 #انسان_در_جستجوی_معنا ✍ #ویکتور_فرانکل https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

🔍زمان ▫️وقتی یکی از دوستان صمیمی و فیزیکدان آلبرت اینشتین فوت کرد، اینشتین برای دلداری به همسر دوستش این نامه رو نوشت… https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه .... علت اینکه سال‌های کودکی سراسر شاعرانه اند،همین است. زیرا جوهر شعر مانند جوهر همه هنرها، درک ایده افلاطونی است، یعنی درک ماهیت اساسی اعیان، که در همه آحاد نوع، مشترک است و هر چیز را به منزله نمایندهء نوعِ خود جلوه می‌دهد و یک مورد، مصداق هزارانِ دیگر است. اگرچه اینطور به نظر می‌رسد که در صحنه‌های دوران کودکی پیوسته فقط به یک شی یا به یک روند منفرد که خواسته آنی ما را جلب می‌کند مشغولیم، واقعیت اساساً چیز دیگری است. علت واقعی این است که زندگی در برابر دیدگان ما واجد کمال اهمیت است، نو و شاداب است، بی آنکه در اثر تکرار احساس بی‌اعتنایی در ما به وجود آورده باشد و از این رو ما پیوسته در آرامش و بدون هدفی معین، ضمن فعالیت‌های کودکانه خود، جوهر زندگی و سنخ‌های اساسی صور و تظاهر آنها را در صحنه‌ها و روندها ادراک می‌کنیم. به بیان اسپینوزا ما در کودکی همه اشیاء و اشخاص را از دیدگاه جاودانگی می‌بینیم. انسان هرچه کم سال‌تر است، بیشتر نمایندهء نوعِ خویش است. این خصوصیت هر سال پیوسته کاهش می‌یابد. تفاوت بزرگ تاثیر اشیاء در جوانی و در پیری بر ما از اینجا ناشی می‌شود. از این رو همه تجربیات و آشنایان دوران کودکی و نوجوانی به نمونه‌های نوع و عنوان‌های مقولاتِ شناخت و تجربهء ما تبدیل می‌گردند که در دوران‌های بعدی زندگی، همه چیز را در این مقولات می‌گنجانیم، اگرچه این کار را همواره با آگاهیِ واضح نمی کنیم. بدین ترتیب، در سال‌های کودکی، اساس مستحکم جهان بینی انسان شکل می‌گیرد که سطحی یا عمیق است و پس از آن توسعه می‌یابد و کامل می‌شود، اما در اساس، تغییری نمی کند.....