🔊فایل صوتی 🔍باور به جهان عادل آدم‌ها برای اینکه احساس امنیت کنند، دوست دارند باور داشته باشند که دنیا منصف و قابل پیش‌بینی است. یعنی فکر می‌کنند هرکس نتیجهٔ کارهای خودش را می‌گیرد: خوب‌ها پاداش می‌گیرند، بدها تنبیه می‌شوند و هیچ اتفاق بدی بی‌دلیل رخ نمی‌دهد. این باور به انسان آرامش می‌دهد؛ امید و انگیزه می‌سازد، احساس کنترل ایجاد می‌کند و کمک می‌کند با سختی‌ها کنار بیاییم. اما مشکل زمانی آغاز می‌شود که این باور بیش از حد تقویت شود. وقتی کسی رنج می‌کشد یا قربانی حادثه‌ای می‌شود، افرادی که بیش از اندازه به «جهان عادل» اعتقاد دارند، به‌جای همدلی، او را سرزنش می‌کنند. در ذهنشان می‌گویند: «حتماً تقصیر خودش بوده؛ آدم بی‌دلیل آسیب نمی‌بیند.» به همین دلیل، چنین باوری می‌تواند همدلی را کم کند، نابرابری‌های اجتماعی را نادیده بگیرد و به برخوردهای ناعادلانه با قربانیان منجر شود. در روان‌شناسی گفته می‌شود این باور دو شکل دارد: یکی «باور به جهان عادل برای خود» که می‌تواند امید و تلاش را افزایش دهد. و دیگری «باور به جهان عادل برای دیگران» که گاهی به قضاوت‌های سختگیرانه و نادرست می‌انجامد. در نهایت، پیام این نگاه آن است که دنیا همیشه منصف نیست؛ اما نیاز انسان به احساس امنیت است که او را وادار می‌کند چنین باوری را بسازد. دانستن این نکته کمک می‌کند مهربان‌تر، همدل‌تر و آگاه‌تر به واقعیت‌‌ها و شرایط دیگران نگاه کنیم. https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

مرگ‌ را دوست بدارید،تا زندگی کنید ❤️ شیخ الرئیس ابن سینا https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

‌ به دشمنات ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﻓﺮﺻﺖ ‌ﺑﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻭﺳﺖ ‌بشن ﺍﻣﺎ ﺑﻪ دوستات ﯾﮏ ‌ﻓﺮﺻﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺖ بشن، چون ﺩﻭﺳﺘﺎت جای ﻋﻤﯿﻖ ﺯﺧﻤﻬﺎﯼ ‌ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﻗﯿﻖ می‌دﺍﻧد 👌👌 #آل پاچينو https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

«هر چه در فهم تو آید، آن بُود مفهومِ تو کی بُود مفهومِ تو او، کو از آن عالی‌تر است عطار این بیت عطار، به زبانی شاعرانه، نیز به یکی از بنیادی‌ترین یافته‌های روان‌شناسی شناختی اشاره می‌کند: ما جهان را آن‌گونه که هست نمی‌بینیم، بلکه آن‌گونه که می‌توانیم و می‌خواهیم می‌فهمیم. در حکاکی معروف «جغد با عینک و کتاب‌ها» (1625) اثر Cornelis Bloemaert II، جغدی را می‌بینیم که بر کتابی بسته نشسته، کنار او کتابی گشوده و شمعی روشن است و بر چشمانش عینک دارد. جغد، در سنت اروپایی، نماد خرد است؛ و اینجا تمام ابزارهای دانستن فراهم است: نور، متن، و وسیله‌ی دیدن. با این حال، ضرب‌المثل هلندیِ زیر تصویر می‌گوید: «وقتی جغد نخواهد ببیند، شمع و عینک و کتاب چه سودی دارد؟» این تصویر، تمثیلی عمیق از وضعیتی انسان سنتی است. در علوم شناختی می‌دانیم که ادراک، فرآیندی صرفاً دریافت‌کننده نیست؛ فعال و انتخاب‌گر است. مغز ما اطلاعات را فیلتر می‌کند، تفسیر می‌کند و گاه نادیده می‌گیرد. پدیده‌ای که در روان‌شناسی به آن «سوگیری تأییدی» می‌گویند، نشان می‌دهد انسان‌ها تمایل دارند فقط آنچه را ببینند که با باورهای قبلی‌شان سازگار است. به بیان ساده‌تر: اگر نخواهیم بفهمیم، هیچ کتابی ما را دانا نمی‌کند. اگر نخواهیم ببینیم، هیچ نوری تاریکی درون را نمی‌شکند. مسئله، کمبود اطلاعات نیست؛ مسئله، آمادگی درونی برای کسب آگاهی و پذیرش واقعیت و حقیقت است. در روزگار ما، ابزار آگاهی بیش از هر زمان دیگری در دسترس است: کتاب‌ها، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها، فناوری و شبکه‌های ارتباطی. اما دسترسی به اطلاعات، الزاماً به معنای رشد فهم نیست. رشد زمانی رخ می‌دهد که انسان، با شجاعت، از حریم امن باورهای خود بیرون بیاید و امکان خطا را در خود بپذیرد. پیام بیدارکننده‌ی این تصویر و آن بیت عطار، توصیه‌ای ساده اما عمیق است: پیش از آن‌که ابزار دانستن را افزایش دهیم، با آگاهی از سیر وجودی خود اراده‌ی فهمیدن را در خود تقویت کنیم. https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

حس‌خوب#آرامش آخرین روز از زمستان سال ۱۴۰۴ بخیر و خوشی ❤️🌸 https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

از کسی که تو سختی؛ ریشه هات رو به امید گره میزنه مراقبت کن! 🌱 https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

یوگنی زامیاتین می‌گوید: ‌«هیچ سعادتی بالاتر از این نیست که روزگارِ تاریک و اندوهگین کسی را با وجودت، زیبا کنی.» گمانم این همان چیزی است که باید در روزگارِ روشن و بی‌اندوه آموخت تا بتوان به وقتش بهره برد. ذخیره‌ی قلب آدم‌ها چیزی نیست که در لحظه بشود پُرش کرد. تدریج و‌ زمان نیاز است. با این‌حال اگر می‌توانید با وجودتان، کلماتتان و موج حضورتان کسی را از زیر ابرهای خاکستری بیرون بکشید، آفتاب قلبتان را دریغ نکنید. https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

یوسفِ گُم‌گشته بازآید به کنعان، غم مَخور کلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخور ای دل غمدیده حالت بِه شود، دل بَد مکن وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور گر بهارِ عمر باشد، باز بر تختِ چمن چتر گل در سر کَشی ای مرغِ خوشخوان، غم مخور دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفت دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور هان مَشو نومید چون واقِف نِه‌ای از سِرِّ غیب باشد اندر پرده بازی‌هایِ پنهان غم مخور ای دل اَر سیلِ فنا بنیادِ هستی بَر کَنَد چون تو را نوح است کشتیبان، ز طوفان غم مخور در بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی زد قدم سرزنش‌ها گر کُنَد خارِ مُغیلان غم مخور گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید هیچ راهی نیست کان را نیست پایان، غم مخور حال ما در فرقت جانان و اِبرامِ رقیب جمله می‌داند خدایِ حال‌گردان غم مخور حافظا در کُنجِ فقر و خلوتِ شب‌هایِ تار تا بُوَد وِردَت دعا و درس قرآن غم مخور https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

رسم هدایای نوروزی از دیرباز در فرهنگ ایرانیان وجود داشته باشد و آنگونه که از شاهنامه و تاریخ بیهقی به دست می‌آید در اغلب قریب به اتفاق موارد این هدایا از نوع مادیات و امور دنیوی بوده است. در عین حال، هدایای نوروزی برخی از فیلسوفان و حکیمان متفاوت بوده است. به عنوان مثال، ابن‌سینا با استفاده از فرصت عید نوروز تلاش می‌کند تا به یکی از بزرگان، هدیه‌ای از جنس دانش و آگاهی و حکمت تقدیم کند. وی رساله‌ای در تفسیر و تشریح معانی و مقاصد حروف مقطعه قرآن کریم می‌نگارد و آن را به عنوان هدیه‌ای نوروزی به شخصی به نام «الشیخ الامیر السید ابی‌بکر محمد بن عبدالرحیم» تقدیم می‌کند. خود وی در مقدمه کتاب در بیان دلیل چنین کاری می‌نویسد: اولاً، از هدایای دنیایی و مادی چیز مناسبی که شایسته جایگاه الشیخ الامیر و گنجینه گران‌بهای او باشد در بساط نداشتم؛ و ثانیاً، حکمت، به ویژه حکمت الهی، را برترین هدیه و شریف‌ترین تحفه‌ می‌دانم. به همین دلیل، رساله‌ای در موضوع کشف اسرار و رموز حروف مقطعه‌ای که در ابتدای برخی از سوره‌های قرآنی آمده است می‌نگارد و آن را به رسم هدیه نوروزی تقدیم الشیخ الامیر می‌کند. این رساله با عنوان «الرسالة النیروزیة» https://eitaa.com/phwsla انجمن بوعلی سینا در تلاقی بهار نوروز و بهار قرآن، آرامش و صلح و سرافرازی را برای همه مسلمانان و ایرانیان آرزو می نماید.

سالی که گذشت سخت بود؛ در میان صدها سال غم و تلخکامی و یا شادی و کامروایی مردمان این سرزمین نوروز همچنان زنده است! نوروزی که خودش نور است و بهانه ایست برای شادی و نیکی... پس باید چراغی افروخت تا چراغان شود این خاک. بهارتان آغشته به رهایی از غمها... https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

Emotional Displacement جابه‌جایی هیجانی ✍️ *دکتر رضا محقق* روانپزشک و متخصص زوج درمانی در تروماهای جمعی، خشم اغلب جایی تخلیه می‌شود که امن‌تر است: نه در برابر منبع اصلی درد، بلکه در رابطه‌ی نزدیک؛ با شریک زندگی، فرزند، دوست صمیمی. به این پدیده می‌گویند جابجایی هیجان (Emotional Displacement): وقتی سیستم روانی نمی‌تواند خشم را در جای واقعی‌اش تجربه یا ابراز کند، آن را به کسی منتقل می‌کند که حضورش در دسترس‌تر و امن‌تر است. اما روابط صمیمی قرار نیست محل تخلیه‌ی زخم‌های جمعی باشند. اولین قدم درمانی: تشخیص اینکه این خشم «متعلق به اکنون نیست»، بلکه بازمانده‌ی تجربه‌هایی است که هنوز سوگواری و پردازش نشده‌اند. آگاهی، مرز، و نام‌گذاری هیجان سه گام برای جلوگیری از انتقال تروما به رابطه https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا