زندگیمون‌شبیه‌فیلم‌ترسناکاشده ! وترسناک‌تراینه‌که‌میدونیم‌فیلم‌نیست.

جوکریه‌دیالوگی‌داشت‌که‌میگفت.. من‌لبخندمیزنم‌که‌درداموپنهان‌کنم! وآرزومه‌یه‌روز.. یکی‌بیادنگام‌کنه‌.. وبفهمه‌همچی‌دروغه.. وچه‌روزایی‌که‌ازدرون‌ذره‌ذره‌نابود‌شدیم‌ولبخندزدیم‌ولی‌هیچکس‌نفهمیداین‌لبخندادروغه.

انقد تنهآ شدم که فقط میتونم با دفترآم درد‌ُودل کنم.

از همه‌چیز غم‌انگیزتر این بود که زندگی ادامه داشت .

‌زندگيمون شده: برو خداروشکر کن سالمی!

با خودم کنار اومدم، از اینکه انقدر روی خودم کنترل دارم خوشحالم، اینکه میتونم منطقم رو به احساساتم بقبولونم و درد و ناراحتی رو هضم کنم .

یادش بخیر یه روز خوب بود حالمون.

دلم نمی‌خواد کسی جز خودم قلبت رو بشکنه.

...

کسی که بدونه شما ناراحتید و بذاره با اون حال روزهاتون رو سپری کنید هیچ کَسیتون نیست.

زندگی کردن یه شرط بزرگه،سعی کن اونی که میبره تو باشی

از "نگارش پایه‌ هشتم" تشکر‌میکنم چون بهم یاد داد خودمو با نوشتن تخلیه کنم با حرف زدن با آدمایی که از توی حرفام آتو گیر بیارن!