اونایی که وسطِ بحث گریه‌شون می‌گیره ضعیف نیستن فقط قلبشون از شدتِ فشار زودتر از زبونشون واکنش نشون میده. این اشک‌ها ترس نیست، صداقتِ خالصه. دلشون اونقدر پر از احساسه که حتی توی جدل هم نمی‌تونن روی زخمای روحشون سرپوش بذارن.

آدم‌ها می‌رن، ولی جای حضورشون می‌مونه. می‌مونه توی صدا، توی بو، توی عادت‌های کوچیک، توی عکس:)!

جبران می‌شود آن روزها که صبور بودن آسان نبود و تو صبر کردی.

منم بلد بودم بد صحبت کنم حتی بدتر از تو، ولی حرفی رو نزدم که حس میکردم دلتو میشکونه .

از دخترایی که این توانایی رو دارن تا از زیبایی های دختر دیگه تعریف کنن بشدت خوشم میاد .

+

مودم..

‌از اونجایی که دیگه هیچی پول ندارم، میخوام بلاگر حوزه فقر بشم و از احساسات و روزمره های یک فقیر بهتون بگم.