زندگی می‌کشد آخر به کجا کارت را باید از دور تماشا بکنی یارت را روز دیدار، خودت را به ندیدن بزنی شب ولی دوره کنی لحظهٔ دیدارت را عاشقش باشی و تا عشق، خریدارت شد دور سازی خودت از خویش خریدارت را دوستش داشته باشی و نبیند هرگز «دوستت دارم» در سینه گرفتارت را بهترین پاسخ این درد، سکوت است، سکوت نکند باز کنی مخزن‌الاسرارت را رفتنی می‌رود و باز تو خواهی پرسید از «نسیم سحر آرامگه یار...» ت را ابراهیم زمانی

بغض؛

نمی‌دانم چه خواهد شد و راستش را بخواهی دیگر برایم اهمیتی ندارد؛ من برای تمام احتمالات زندگی خسته‌ام.

بهم گفت:غم انگیز ترین قسمت زندگی کجاست.. گفتم:اونجا که به خوده خدا میگی«توروخدا»

_

دیدم که مرگ را چشیدهِ بود او با چشمان خود خاموشی دیده بود دیدم که دِگَر آبی نبود حرف‌هایش چون آسمانِ کبود و برف‌هایش...

از آدما بیشتر میفهمه

تو آن نِه‌ای که چو غایب شوی ز دل بروی تفاوتی نکند قُربِ دل به بُعدِ مکان - سعدی

میان این‌ همه آدم جورواجور آن‌قدر احساس تنهایی می‌کنم که گاهی گلویم می‌خواهد از بغض پاره شود. - از نامه‌های فروغ به ابراهیم گلستان.

ننه ام‌البنین

«این هوای گرفته او را کاملاً غمگین ساخت. فکر کرد: کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه این مزخرفات را فراموش بکنم…» فرانتس کافکا.

حیفت نمی‌آید ز ما گریه نگیری وضع بد مارا از این بدتر نگردان