چقدر انسان تنهاست. مثل پر کاه در هوای طوفانی. [سمفونی مردگان]

روزهای حوصله سربر تمامی ندارند؛ پشت سر هم تکرار می شوند و تکرار می شوند. جز اینکه روی اعصابمان بروند هیچ چیزه دیگری ندارند.داخل زندگی را می گردم. ولی نمی دانم دنبال چه! شاید به دنبال یک چیزه عجیب، یک چیزه جالب، ولی اثری از همچین چیزهایی نیست. خسته و کوفته، نایی دیگر ندارم، دیگر احساس می کنم همه چیز شبیه هم شده است،همه چیز. دیگر می بینم که خورشید پشت ابرهای سیاه مانده است، همه جا تاریک و سیاه. فقط نیاز است یک اتفاق هیجان انگیز بیوفتد، یک اتفاق جالب. چقدر انتظار؟ چقدر صبر. حدر دادن انرژیمان برای یک روزه جالب و باهال بیهوده است. دیگر فایده ای ندارد؛ حس می کنم همه چیز غیر ممکن شده است.. #لئون

خستگی های بی انتها

ولی نمی دونم چرا دیگه هیچ جایی بهم اون حس خوب رو نمیده

اصن با لئون چای میچسبه

انگار کل وجودمو غم فرا گرفته

جدی جدی دارم دو دستی مغزمو می زارم تو فرغون