باور کنید چیز زیادی نیست فقط یکم اشتهای زندگی کردن می‌خواهم...

تا وقتی که همسایه بالایی هست چرا جنگنده🥰

بابا یکم استراحت کنید اگه همین‌جوری پیش برید ضعف بدنی نمی‌ذاره نیمه‌ی بعد بازی کنید

ولی من تا ابد عاشق اون معلم‌هایی هستم که سر کلاسشون وقت معنایی نداره و یهو به خودت می‌آی و می‌بینی عهههه چه‌قدر زود گذشت

با اینکه الان سه ماهه دیگه زبان نمی‌رم ولی قشنگ بود😭😂

ولی اردیبهشت و شکوفه‌های انار و بهارنارنج و درخت‌های توت و قدم زدن تو کوچه پس کوچه‌ها غیرقابل وصفه...

خواجه مدهوشم کند، سعدی به‌هوش آرد مرا عقل گو نیشم زند تا عشق نوش آرد مرا... _شهریار

ای سرو پای بسته به آزادگی مناز آزاده من که از همه عالم بریده‌ام... _رهی معیری

آخرین بار کِی بود که ملاقاتتان کردم؟ ۹ سال پیش؟ آخرین خاطره‌ای که یادم هست این‌طور بود که شما از من پرسیدید کلاس چندمم و من عدد دو را با انگشت هایم نشان دادم✌️ و گفتم دوم خوب یادم هست که گفتید: این که عدد دو نیست، این علامت پیروزیه! و من امشب بعد از این همه مدت دوباره شما را دیدم اما تمام حرف‌هایم از ذوق یادم رفت و فقط سکوت کردم. نمی‌دانید که چه‌قدر دوست داشتم راجع‌به کتاب و موضوعات مختلف همراهیتان کنم ولی جز سکوت هیچ‌چیز یادم نیامد. فقط می‌توانم بگویم کاش دوباره ببینمتان! پ.ن: من امشب یک دانش‌آموز درس نخوانده‌ی بی‌چاره‌ام که از قضا خوشحال است.

راستی که چه‌قدر بااحترام بودید و هربار برای رفت و آمد هایمان و پذیرایی، بلند شدید و تشکر کردید و گفتید راضی به زحمت نیستیم...

تهرانم که لرزید. فکر کنم دیگه جدی جدی باید منتظر زامبی‌ها باشیم