آدماهمیشهفکرمیکنن
میشهبرگشت..
میشهجبرانکرد..
میشهمعذرتخواست
میشهتوضیحداد..
میشهاشتباهکرد..
اماچیزیکهآدمابهشفکرنمیکنن،
اینهکههرچیزییهزمانیداره!
اززمانشکهگذشت
دیگهبودونبودشفرقینداره،
وقتیاززمانِدرستِیِچیزیبگذره,
دیگهخودتوتیکهتیکهامکنیجبراننمیکنه!
پسنیایدبگیدچراسردی؟
چرامثلسابقنیستی؟چرابدرفتاری؟چراانقدراشکمیریزی؟
آره،آدماهمیشهاشتباهمیکنن.
او نگفت دوستم دارد ،
اما وقتی سر تا پا از من خون میچکید
در آغوشم گرفت
و اهمیتی نداد که لباس تنش سفید بود .
ببخش که زبانم نچرخید بگویم دلتنگی امانم را بریده ،
که دوست داشتنت از عمیق ترین لایههای دلم برآمد ، پرید توی گلوم و نتوانستم تحویلت دهم .
من آدمِ دوست داشتن های پرسر و صدا نیستم .
آرامم ، ساکت کمی خجالتی .
این یادت باشد ،
آدمهای آرام رازهای پرآشوب دارند .
و تو پرآشوب ترین رازِ منی ،
بی اجازه نفس میکشی قدم میزنی زندگی میکنی
لا به لای تمام سکوتهام ، نگاهها و شعرهام .