حال ِبحران زده‌ام معجزه می‌خواهد و بس .

هر چیزی که توی قلب هست رو نمیشه گفت . پس خدا آه کشیدن ، اشک ، خواب های طولانی و خنده های سرد را آفرید .

دو سوم حجم بدنم ، از حرفایی که ریختم تو خودم تشکیل شده .

‌زندگى داره هر روز " كى فكرشو ميكرد " تر ميشه .

گناهم دوست داشتن تو بود .

یهو نگاه میکنی میبینی اونقدر سکوت کردی که شوقِ خیلی چیزا رو از دست دادی .

آدم نمیتونه از کسی که دوسش داره دست برداره . یعنی حتی اگه خودشم بخواد دلش این اجازه رو نمیده واقعیتش اینه که شاید برای چند ساعت عصبانی بشی ، اظهار بی تفاوتی کنی ، یا به خودت تلقین کنی که آره پیگیرش نیستی و دست برداشتی ازش ؛ اما این دل مگه دست برمیداره ؟ هزار بارم خودتو راضی کنی که برات مهم نیست و بهش فکرنمیکنی اما با کوچیکترین نشونه یا چیزی مثلش ، صداش یه عطر یا یه نگاه یا پیام قلبت شروع میکنه به زدن انگار خودتم میشنویش . واقعیت اینه وقتی یک نفرو از ته دلت دوسش داشته باشی دل کندن ازش ممکن نیست .

تهش یه جایی بالاخره قبول میکنی که باید رها کنی ، نه چون نخواستی ، چون نمی‌شد . چون گاهی علی‌رغم همه تلاش‌هات ، نمی‌تونی بعضی چیزها رو تغییر بدی .

_

بیدارم چون امشب زور غم بیشتره ‌‌.

اگر میتونستم به عقب برگردم به خیلیا حتی شانس یه سلام هم نمیدادم .