داستان:(اخه من درباره یک وحشی کله زرد چی بگم)
مغرور است و نمیتواند خود خواهی پشت چشمانش را پنهان کند. به نظرم که او فقط میتواند یک نفر را ببیند و همه به چشمش یک اشغال به درد نخور بیشتر نیستند. ولی فکر نکنم بتواند این را قبول کند که یک نفر را ارزشمند میداند.
داستان:
به دنبال راهه فراری بود که بتواند از افکار مسموم شده اش فاصله بگیرد. چه چیزی در ذهن او میگذرد؟ چقدر میتواند اذیت کننده باشد که نصف شب ها بیرون بی اید، سیگاری روشن کند ولی لذتی نبرد. خسته است ولی نه انقدر که بخواهد خود را از روی پلی که ایستاده پایین بیندازد.