روز‌های عجیبی را از سر می‌گذرانم عزیزِ من نه آن‌قدر از آدم‌ها متنفرم که بخواهم برای همیشه ازشان دور بمانم، نه آن‌قدر به بودنشان امیدوارم که دنبالش بروم. شب که می‌شود دلم می‌خواهد یکی باشد؛ نه برای نجات دادنم، فقط برای اینکه بگویم امروز نور عصر چقدر قشنگ روی دیوار افتاده بود، یا قهوه‌ای که خوردم آن‌قدرها هم خوب نبود، یا عکسی گرفتم که هیچ‌کس جز خودم از دیدنش ذوق نمی‌کند. تمام حرف‌های ناگفته ام را در سرم می‌چینم و با خودم ساعت‌ها صحبت می‌کنم و به این فکر می‌کنم که کاش کسی را داشتم تا با او صحبت کنم، اما آخرین باری که یک شخص را آدم امن خود قرار دادم، چنان شکستم که ماه‌ها سعی می‌کردم تا خودم را جمع کنم برای همین عقب می‌کشم و وانمود می‌کنم تنهایی را دوست دارم، و دوباره همه‌ی حرف‌هایم را داخل دفترم نگه می‌دارم.

𝗐𝗁𝖺𝗍3𝗏𝖾𝗋 𝗒𝗈𝗎 𝗁𝖾𝖺ŕ𝖽 𝖺𝖻ó𝗎𝗍 𝗆𝖾 , 𝗉𝗅𝖾𝖺𝗌𝖾 𝖻𝖾𝗅𝗂𝖾𝗏𝖾 𝗂𝗍 𝗂 𝗁𝖺𝗏𝖾𝗇 '𝗍 𝗀𝗈𝗍 𝗍𝗂𝗆é 𝗍𝗈 𝖾𝗑𝗉𝗅𝖺𝗂𝗇 𝗆𝗒𝗌𝖾𝗅𝖿 𝖺𝗇𝖽 𝗂𝖿 𝗒𝗈ú 𝗐𝖺𝗇𝗍 𝗍𝗈 𝗒𝗈𝗎 𝖼𝖺ń 𝖺𝖽𝖽 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 .

میترسم اینارو فور بزنم فردا رو پروفایلای بقیه ببینمشون