صداها، خیلی زودتر از تصاویر فراموش میشن!
حال صدایت را کجا ذخیره کنم؟ که هنگام دلتنگی، جانی شود برای روح بیمارم...
و کاش برسد روزی که خلوت کنم ساعاتی با تو...
بگویم سِر دل، حس عمیق خویش؛
نسبت به نبودنت، نداشتنت و آن سنگ سرد لعنتی!