چنان بهر تو بودم، که دنیای خویش را به فراموشی سپردم... چنان بهر او بودی، که از یاد بردی قول و قرارت با آشِنا فردی را😄

فال قهوه‌ام شد شوق درون قهوه‌ی چشمانت...!

حس می‌کنم یه‌جوری انرژی خالی کردم که بعید بود از این تعطیلات عید.

اشک‌های حبس‌شده چشمانم در تلاش‌بسیار برای فرودآمدنند...

این روزا برخلاف انتظارم و معمولی‌تر از حد معمول داره می‌گذره...

چشم‌هاش...

نباید از دیگران انتظار داشت! انتظار آدم رو بیچاره می‌کنه...

درد روی درد و بازهم روی درد؛ این‌جاست که آدمی، بزرگ می‌شود و گاه شاید حقیر...

بعضی مواقع غم روی دوشم بیش‌ازحدِ خودش سنگینی می‌کند...

خنده‌هاش...

قسم به لحظه‌های باهم بودنمان؛ که دلم تنگ آن لحظه‌هاست...

آرام و خون‌سرد، ولی پر از نفرت!